SWING TIME SOCIETY - TRIBUTE TO SAMMY NESTICO
Magdalenazaal Brugge, 6 juni 2026.
Na hun schitterend 60-jarig jubileumconcert bracht de bigband Swing Time Society dit jaar een eerbetoon aan een absolute grootheid uit de bigbandwereld: Sammy Nestico. Als je aan de bekende sound van het Count Basie Orchestra denkt, dan hoor je eigenlijk de pen van arrangeur en componist Nestico. Hij was de meester van de “swing”, een arrangeur die als geen ander wist hoe hij een voltallig orkest kon laten ademen, fluisteren en vlammen.
Ondanks een eerder lage opkomst kon dit afgelopen zaterdagavond de pret voor de aanwezigen niet drukken. Onder leiding van dirigent Eric Verhaeghe werd in een wervelend repertoire gedoken, waarbij zowel uptempo nummers als ballades aan bod kwamen.
Als opener voor het eerste deel werd geopteerd voor ‘Strike up the Band’ van George Gershwin uit 1927, waarin klassiek met jazz vermengd zat. In 1936 werd deze song zelfs verkozen als officiële “fight song” door UCLA. ‘Jada’, de swingende jazzklassieker van Rob Carleton uit 1918 volgde daarop, waarna Irving Berlin’s ‘Cheek to Cheek’ gezongen werd door vocalist Chris Sandt. Dit liedje dateert al uit 1935 en werd geschreven voor de film ‘Top Hat’. Sandt ging verder met ‘The More I See You’ van Harry Warren & Mark Gordon uit 1945, beide nummers overig bekend in de versie van Frank Sinatra. Gitarist Emile Mosart kreeg daarna vrij spel in ‘Everlasting’ van Gordon Goodwin. En drummer Tony Gyselinck vervolgde met een solo in Louie’ Bellson’s ‘Brush Taps’. En toen was het tijd voor het uptemponummer ‘Fascinating Rhythm’ van alweer George Gershwin uit 1924, overigens uit de musical ‘Lady Be Good’. Fluitiste & saxofoniste Inge Stassen nam de microfoon ter hand voor haar versie van ‘Gone Under’ van Snarky Puppy ft. Shayna Steele, waarin soul, gospel en jazzinvloeden vermengd waren. Daarna zong ze ‘You’ve Got a Friend’ van Carole King uit 1971. Dizzy Gillespie’s ‘Con Alma’ bracht Latin jazz naar het podium, en Iron Bockhold gaf een tenorsaxsolo ten beste. Met een ode aan Count Basie sloot ‘The Kid from Red Bank’ dit eerste deel af, waarin een pianosolo van Marc Alleyn voorkwam.
Na de pauze werd gestart met ‘Tickletoe’ van Lester Young, waarin de 6 saxofonisten voorgesteld werden. Sammy Nestico’s arrangement voor Count Basie van ‘Hay Burner’ uit 1968 werd het volgende swingnummer, en de bossa nova ‘I Remember’ van Gordon Goodwin kreeg ook een plaats in het programma. Toen was het tijd voor de blues in een bebop van ‘Blue Monk’, uiteraard van Theolonious Monk uit 1954. Inge Stassen zong vervolgens ‘Comes Love’ in, een nummer van Leo Brown uit 1939, en haar collega Chris Sandt nam de microfoon over voor ‘Let the Good Times Roll’, een song van Sam Theard & Fleecie Moore, hier in de versie van Ray Charles. Sandt ging verder en zong daarna ‘More’, wat we allemaal kennen, een liedje van Riz Ortolani & Nino Oliviero uit 1962. Dit nummer komt voor in de film ‘Mondo Cane’. Het swingende ‘Sway’, opnieuw in de belangstelling gekomen door Michael Bublé’s versie, is eigenlijk een song uit 1953 van Pablo Beltran Ruiz. Chris Sandt liet ons daarop swingen, en vervolgde nog met ‘It Had Better Be Tonight’ van filmcomponist Henry Mancini, een minder bekende song uit de film ‘The Pink Panther’ uit 1963. Toen werd er verrassend genoeg plaats gemaakt voor Chick Corea’s jazzfusion ‘Spain’, dat geïnspireerd is op het ‘Concierto de Aranjuez’. ‘Who’s Sorry Now’ van Ted Snyder, Bert Kalmar & Harry Ruby uit 1923 sloot dit tweede deel af. Maar uiteraard was er nog tijd voor een bisnummer en daarvoor koos men voor het opgewekte mambonummer ‘Mambo Jambo’ van Perez Prado. Een afsluiter in Latinstijl dus!
Dirigent Eric Verhaeghe werd in de kijker geplaatst, want het hoeft benadrukt dat deze man op een gezegende leeftijd de Swing Time Society nog steeds op een energieke manier begeleidt.
Het volgende concert werd aangekondigd voor eind januari 2027. Wees er dus tijdig bij!
Met dank aan:
SWING TIME SOCIETY
MUSICAL ‘CHESS’
Stadsschouwburg Sint-Niklaas, 23 mei 2026.
‘Chess’ is een musical met muziek van ABBA muzikanten & componisten Benny Andersson en Björn Ulvaeus, met teksten van Ulvaeus en Tim Rice, en een libretto van Rice. Het verhaal draait om een politiek geladen internationaal schaaktoernooi op wereldniveau tijdens de Koude Oorlog tussen twee grootmeesters, een Amerikaan en een Rus. Centraal staat hun strijd om een vrouw die de manager van de Amerikaan is en verliefd wordt op de Rus. Hoewel de hoofdpersonen niet bedoeld waren om echte personen te representeren, was het personage van de Amerikaanse grootmeester losjes gebaseerd op Bobby Fischer, terwijl elementen van het verhaal mogelijk geïnspireerd zijn door de schaakcarrières van de Russische grootmeesters Viktor Korchnoi en Anatoly Karpov.
Bohemian Productions uit Sint-Niklaas koos voor deze musical voor hun 19e productie. Een thema dat vandaag de dag opnieuw akelig dichtbij komt. Niet met schaakstukken op het bord, maar met mensenlevens en landen. Maar ook liefde, macht, ideologie en persoonlijke keuzes botsen tegen de achtergrond van internationale spanningen. Daardoor voelt ‘Chess’ vandaag verrassend actueel en scherp aan. Opmerkelijk is dat deze musical de voorbije negen jaar niet meer werd opgevoerd, noch door professionele gezelschappen, noch in het amateurcircuit.
Met deze productie bracht Bohemian Productions de iconische musical in een Vlaamse versie naar het podium, en dit 9 jaar na de eerste opvoering ervan. “Met deze productie willen we niet alleen muzikaal imponeren, maar ook het publiek raken met een verhaal dat vandaag opnieuw brandend actueel is”, zei Jeffrey De Block, voorzitter van Bohemian Productions. De productie werd gedragen door een 25-koppige cast en een live orkest van 25 muzikanten.
De eerste wedstrijd tussen de Amerikaan Freddie Trumper en de Rus Anatoly Sergievsky speelt zich af in het Italiaanse Merano (Zuid-Tirol), terwijl daarna de actie zich verplaatst naar Bangkok, de hoofdstad van Thailand.
Deze musical bevat twee iconische songs, namelijk ‘One Night in Bangkok’, destijds gezongen door Murray Head, en ‘I Know Him So Well’, destijds gezongen door Elaine Paige & Barbara Dickson. Ik was muzikaal het meest onder de indruk van de vocale prestaties van Eline Hodeige (rol van Florence Vassy) en van Branko De Waele (rol van Anatoly Sergievsky).
Deze productie werd geregisseerd door Rudi Giron, muzikaal geleid door Jeffrey De Block, en de choreografie was in handen van Alizée Gilon.
Een klassieker van een musical dus, die voor een uitverkochte zaal opgevoerd werd, en beslist de moeite waard was. Ik had echter de indruk dat de teksten tijdens het tweede deel beter verstaanbaar waren dan tijdens het eerste deel. Was u er niet bij? Dan heeft u wat gemist!
Patrick Van de Wiele
Met dank (ook voor de scènefoto's) aan:
NNENNA
Café Bij Stinne Meldert, 22 mei 2026.
Indien u, net als ik, nog nooit gehoord hebt van de zangeres NNENNA, wel dan is dit het goeie moment om daaraan iets te doen. NNENNA is immers het muzikale project rond zangeres Nnenna Eke, een Aalsterse artieste met Nigeriaanse roots en een krachtige, expressieve soulstem die moeiteloos schakelt tussen warmte, finesse en vuur. Haar naam betekent in het Igbo (de taal van een van de grootste etnische groepen in Afrika, voornamelijk afkomstig uit het zuidoosten van Nigeria) “moeder van de vader” — een titel die verwijst naar warmte, wijsheid en intergenerationele kracht.
Aan de ingang van het Kravaalbos situeert zich de bruine kroeg Bij Stinne, en daar wordt iedere 4de vrijdag van de maand een live muziekoptreden georganiseerd, waarvan de toegang overigens gratis is.
Ik trok er naartoe om de mix van soul en blues te beluisteren. NNENNA werd geïnspireerd door iconen als Nina Simone, Whitney Houston en Beyoncé en gebruikt de muziek om te verbinden, te raken en te empoweren. Ze zingt dan ook met een diepgang die verder reikt dan het moment. Naast haar bestond de begeleidingsband uit de volgende muzikanten: Stéphane De Schryver (gitaar), Peter De Wannemaeker (drums & percussie), Joris Holderbeke (bas) en Hein Mantos (keyboard). Even na negen uur ving Nnenna aan met het bluesy nummer ‘I Need a Man’, gevolgd door de evergreen ‘I’d Rather Go Blind’ van Etta James. Over deze prachtsong schreef ik ooit een artikel en stelde me de vraag is dit nu soul of blues? Hoe dan ook, ik leerde dit liedje tijdens de jaren zeventig al kennen via de versie van de band Chicken Shack, en raakte er onmiddellijk verliefd op. Nnenna deed deze song eer aan, en liet die volgen door de bluestrack ‘World of Trouble’ van Memphis Minnie. Daarna was het de beurt aan de gitarist om zijn versie van ‘Deep River Blues’ te brengen, maar echter op akoestische gitaar, en niet op elektrische. Nog meer blues kregen we van Nnenna in de vorm van ‘What He’s Gonna Say Today’, waarna ze het had over de toestand in de wereld, waarbij machtsgeile mensen oorlogszuchtig zijn, en de o zo belangrijke vrede verstoren. Een idee voor een muzikaal artikel waar ik overigens al een tijdje mee rondloop. Hoe dan ook Nnenna koos voor ‘War’ in de jazzy/soulversie van Denise King, die ze mooi bracht. De originele versie stamt al uit 1969 en dateert uit het Motown tijdperk, speciaal geschreven voor The Temptations. Ik ken ze beter in coverversie van Edwin Starr. Deze protestsong liet ze volgen door de soulklassieker ‘Lean on Me’ van Bill Withers (die ik ooit live zag in CC De Werf in Aalst). Prompt kreeg ze hierbij handgeklap als begeleiding vanop het terras. “Want we hebben allemaal iemand nodig om op te steunen” voegde ze eraan toe. ‘Don’t Ever Let Nobody Drag Your Spirit Down’ werd de volgende bluesy song van Eric Bibb, waarbij Nnenna het had over geloven in jezelf. De ongetemde kracht van een vrouw was het thema van de bluessong ‘I’m a Woman’ van Koko Taylor uit 1978, iets waarover Nnenna uit eigen ervaring kan meepraten. Een mij onbekende cover van ‘Get Ready’ door Ella Fitzgerald (origineel beter bekend van Rare Earth) vormde de afsluiting van dit eerste deel, en toen was het tijd voor een pauze.
Foto: Danny DE Man
Een half uurtje later kregen we Nina Simone (“the high priestess of soul”) met het origineel van ‘I’m Feelin’ Good’, dat nu beter bekend is door crooner Michael Bublé’s cover. Nnenna’s gevoel klopte toen ze een mooie versie van Etta James’ ‘At Last’ bracht, gevolgd door de uptempo blues van ‘I’d Rather Drink Muddy Water’ van Marc Broussard. De gitarist kwam vervolgens weer aan bod met zijn versie van de klassieker ‘House of the Rising Sun’. En Nnenna koos ook voor ‘Barley’ van jazzzangeres Lizz Wright. Daarna bracht ze een lied dat ze opdroeg aan alle vrouwen en moeders, en dat werd James Brown’s klassieker ‘It’s a Man’s, Man’s World’, waarin ze zich liet gaan en (eindelijk) vocaal sterk uithaalde. Nog meer soulsfeer volgde daarop met ‘We Get By’ van Mavis Staples, gekoppeld aan ‘Have a Little Faith in Me’. ‘Be the Man I Need’ (dacht ik) werd de opvolger daarvan. “Durf uw dromen achterna te gaan” werd de intro tot een song van mijn idool George Benson, en we reisden af naar New York, meer bepaald met ‘On Broadway’. Hierin miste ik echter de nodige gitaarlicks. Dat betekende meteen ook het einde van het optreden, maar Nnenna verwende ons nog met een bisnummer, en dat was de swingende soul van James Brown’s ‘I Got You’ uit 1964. Hierin miste ik echter de arrangementen van de koperblazers.
Foto: Danny DE Man
Hoe dan ook, ik en nog andere aanwezigen waren aangenaam verrast door de mooie, warme soul- en blues stem van Nnenna, alsof die afkomstig was uit “the deep south” van de VS. Nnenna heeft duidelijk nog een mooie muzikale toekomst voor zich, en ik kan haar optreden dan ook alleen maar aanraden!
Patrick Van de Wiele
Met dank aan Café Limon.
https://www.facebook.com/latinofestivalaalst
Meer info:
GÜNTHER NEEFS NOSTALGISCH
Casino/Silt Middelkerke, 1 mei 2026.
Afgelopen 1 mei was het zeer goed weer, en dat merkte ik ook aan de verkeersdrukte op de E40 richting de kust. De reden daarvoor was het verlengd weekend, maar ik reed erheen omwille van het optreden van de “warmste stem van Vlaanderen”. Hij viert namelijk dit jaar35 jaar carrière, en de zaal zat dan ook quasi vol.
Deel 1 van deze show ging even na achten van start met een introductie op video door Vanessa Vanhove, u weet wel, de presentatrice van het VRT-radioprogramma ‘The Rat Pack’. Zij vertelde dat deze avond in het teken stond van swing & soulmuziek, en dat het een herbeleving was van die muziekstijlen. Aansluitend kwam de band aantreden, samengesteld uit een keyboardspeler, een saxofonist/fluitist, een trompettist, een drummer, een basgitarist en een gitarist. Er werd ingezet met een stukje instrumentale intro uit ‘In the Stone’ van Earth, Wind & Fire, gevolgd door Günther die opkwam en hun hit ‘September’ bracht. Daarna volgde uit 1965 de Nat “King” Cole hit ‘L-O-V-E’ en aansluitend kregen we een video te zien waarin Günther samen met Sam Gooris op 24 juli 1969 naar de maan gelanceerd werden. Uiteraard zong Günther aansluitend ‘Fly Me to the Moon’ uit 1964 van Frank Sinatra, overigens de eerste song die ooit op de maan te horen was (maar dat is een ander verhaal). De mij onbekende zangeres Karen Yperman kwam Günther vervoegen op het podium en samen zongen ze het duet ‘Cheek to Cheek’, een song die al dateert uit 1935. Günther vertelde ons daarna dat hij 6 jaar geleden samen met Guy Deprez de Amerikaanse Route 66 verkend had, dat daar een boek en een vinylplaat uit voortgekomen waren, en daaruit koos hij voor het bluesnummer ‘Sweet Home Chicago’ uit 1936 van Robert Johnson. Karen zong mee, en er kwam ook een gitaarsolo in voor. Vervolgens toonde het videoscherm ons een interview met Günther’s zoon Len. En Günther zong ‘My Cherie Amour’ uit 1969 en ging hem in de zaal opzoeken. ‘Reet Petite’ van wijlen Jackie Wilson uit 1957 werd de volgende song, en hier trad Karen hem ook weer bij. Daarna vertelde hij ons dat 1 jaar geleden hij een hersentrombose kreeg. Nog net voor de pauze bracht hij de Sinatra klassieker ‘My Way’ uit 1969.
Deel 2 opende met een instrumentaal swingnummer door de band, waarna Günther en Karen samen het Motown duet ‘Ain’t no Mountain High Enough’ van Marvin Gaye & Tammi Terrell brachten. Daarin zorgde de gitarist ook weer voor een solo. ‘The Lady Is a Tramp’ uit 1957 werd het volgende duet met Karen, en uit het voormelde ‘Route 66’ album werd gekozen voor Sam & Dave’s soulhit ‘Hold On, I’m Coming’ uit 1966. Uit datzelfde jaar volgde aansluitend de Sinatra klassieker ‘Strangers in the Night’, waarbij Günther weerom de zaal inliep. Soul kwam weer op de proppen met Stevie Wonder’s ‘You are the Sunshine of My Life’ uit 1973. En we kregen een video te zien, waarin Günther samen met Celien Hermans in de wijngaard praatten. Daarop zinspelend volgde Marvin Gaye’s hit ‘I Heard it Through the Grapevine’ uit 1968 en uiteraard zong Karen weer mee. Met ‘Upside Down’ van Diana Ross uit 1980 nam Günther afscheid, maar niet zonder de bandleden voor te stellen, die elk een solo ten beste gaven. Een staande ovatie zorgde ervoor dat hij nog eenmaal terugkeerde voor het bisnummer ‘Voor Liliane, een recent liedje dat hij schreef ter nagedachtenis aan zijn moeder Liliane. We kregen hierbij uiteraard beelden van het gezin van Louis Neefs te zien.
Günther had ons aldus meegenomen op een muzikale tijdreis lang swing en soulmuziek. Het was een zeer mooi concert geweest, alhoewel ik toch moet bekennen dat zijn stem iets aan kracht heeft ingeboet. Maar dat weerhield ons niet om ervan te genieten!
Patrick Van de Wiele
Met dank aan www.concertevents.be
THE FABULOUS BEATLES TRIBUTESHOW BY BEATLESTORY
Cultuurhuis EMotia Erpe-Mere, 15 april 2026.
Het is ongelooflijk, maar de songs van The Fab Four uit Liverpool blijven het publiek bekoren. Dat bewezen gisteravond de leden van deze Italiaanse coverband nogmaals. Alhoewel de zaal niet helemaal vol zat, was het publiek dolenthousiast met dit optreden.
Dit moet de derde maal zijn dat ik BeatleStory live zie optreden, en het blijft nog steeds genieten! BeatleStory is echter meer dan een tributeshow, want het is een multimediashow, met livemuziek. Er werd geopend met een korte inleidende film, met sfeerbeelden uit de sixties, maar ook met publiciteitspots uit dat decennium. Dan traden de vier muzikanten aan, en de eerste hit ‘Love Me Do’ werd gebracht. BeatleStory brengt de sound van The Beatles perfect, en vervolgden met ‘Please Please Me’, waarna een resem aan bekende hits de revue passeerden. Ik som ze even op ‘All My Lovin’, ‘From Me to You’, de Motown cover ‘You Really Got a Hold on Me’ (Smokey Robinson & The Miracles) en ‘I Saw Her Standing There’.
Tijdens een korte pauze werden reclameclips en foto’s uit de sixties geprojecteerd, en de bandleden kwamen terug op in nette pakken. ‘I Want to Hold Your Hand’ weerklonk door de zaal, gevolgd door ‘She Loves You’, de hit uit hun eerste film ‘A Hard Day’s Night’ en ‘Can’t Buy Me Love’. Daarna volgde de titelsong van hun tweede film ‘Help’ en ‘You’ve Got to Hide Your Love Away’. Vervolgens ging Paul even solo voor zijn wereldhit ‘Yesterday’ en begeleidde zich daarbij op akoestische gitaar. En weerom zagen we sfeerbeelden uit de sixties voorbijkomen. De mij onbekende song ‘Taxman’ kwam vervolgens aan de beurt, gevolgd door ‘Paperback Writer’. John ging achter de piano zitten en ‘Drive My Car’ uit het album ‘Rubber Soul’ was aan de orde. Tussendoor volgde even een uitstapje naar Parijs met ‘Michelle’, een “love song”, waarna iedereen rechtveerde voor het opzwepende ‘Twist and Shout’. En dat was ook het geval voor ‘Day Tripper’. En toen was het tijd voor een pauze.
Na zo’n half uurtje volgde een nieuwe kledingwissel en de tonen van ‘Magical Mystery Tour’ klonken uit de boxen. Die werd opgevolgd door ‘All You Need Is Love’, ‘The Fool on the Hill’ en ‘I Am the Walrus’. Na weerom een multimediatussendoortje met fragmenten uit sixties songs van andere artiesten, kwam de band terug op en zette ‘Revolution’ in. Ik moet even beklemtonen dat de haardracht en de kledij in al die delen van hun optreden mee veranderden met de tijdsgeest. ‘Lady Madonna’ uit ‘The White Album’ werd de volgende hit, waarna George Harrison zijn ‘While My Guitar Gently Weeps’ bracht, en daarbij gitaar god Eric Clapton vermelde. Meezinger ‘Ob La Di, Ob La Da’ volgde daarop, wat het publiek ook best kon pruimen, en de tekst ervan meevolgen op het scherm. Een mij onbekende song uit de animatiefilm ‘Yellow Submarine’ werd de volgende track, waarna terug een intermezzo volgde. Met ‘Come Together’ werd het laatste stuk van het optreden ingezet, gevolgd door George Harrison’s ‘Here Comes the Sun’. Paul kroop daarna achter de piano om de hits ‘Across the Universe’ en ‘Let it Be’ (geschreven voor zijn moeder Mary) volgden. Met ‘Get Back’ ging het tempo terug de hoogte in, en het publiek veerde recht. Dat betekende meteen het einde van de show, maar niet getreurd, want enkele minuten later werd de geschiedenis van ‘Free as a Bird’ getoond, en dat nummer dat John Lennon ooit op een demo achterliet en door Yoko Ono aan de overige leden werd overhandigd weerklonk. Als toemaatje kregen we nog ‘Hey Jude’ met Paul opnieuw achter de piano, waarop iedereen rechtveerde en in de handen klapte.
De hommage van deze BeatleStory nam het publiek (dat hoofdzakelijk bestond uit jeugdige senioren) mee naar de hoogtijdagen van de band. Authenticiteit is het handelsmerk van BeatleStory: ze klinken identiek aan The Beatles en zien er ook nog eens exact uit als The Fab Four. Dat dit concert zo’n succes was, hoeft geen twijfel. Deze songs staan namelijk in ons collectief geheugen gegrift, en zullen dat ook blijven. Bandleden Patrizio Angeletti, Roberto Angelelli, Teodosio Gentile en Armando Croce gaven het beste van zichzelf, en bezorgden ons een geslaagde trip “down memory lane”!
Met dank aan SHOW-TIME
Patrick Van de Wiele
MUSICAL MAMMA MIA
Stadsschouwburg Antwerpen, 14 maart 2026.
Afgelopen zaterdagavond had de première plaats van deze feelgood musical, nadat eerder de BV’s op de rode loper gefotografeerd waren. Zelfs premier Bart De Wever en zijn gezin waren aanwezig!
Zo’n 6 jaar geleden speelde deze hit musical al, maar kort daarna gooide de Coronapandemie roet in het eten. Nu is de iconische ABBA-musical terug, en we scheepten in naar een niet nader bepaald klein Grieks eiland.
Regisseur Stany Crets – die opnieuw in de huid van Bill kroop – verzamelde een bruisende cast. Deze nieuwe Vlaamse editie (met af en toe een Engels gezongen liedje) kreeg een frisse impuls met Chris Van Tongelen als de onstuimige architect Sam, terwijl Sébastien De Smet voor het eerst in de wereld van ABBA dook als bankier Harry. Maike Boerdam speelde Donna en Nathalie Meskens de flamboyante Tanya, zij kregen een pittige Maja Van Honsté naast zich in de rol van Rosie. Maar de hoofdrol werd ingenomen door Lotte De Clerck als Sophie, haar eerste hoofdrol in een volwassen musicalproductie, en Dorian Liveyns dook de Griekse wateren in als Sky.
De zaal zat quasi vol, en we waren klaar voor het hartververwarmende verhaal over alleenstaande moeder Donna en haar dochter Sophie, die vlak voor haar huwelijk wou ontdekken wie haar vader is. Daartoe had ze drie mogelijk kandidaten uitgenodigd, zonder medeweten van haar moeder. Dat zorgde uiteraard voor de nodige (lachwekkende) complicaties. Dit verhaal is ondertussen welbekend, maar blijft publiek trekken. Ondertussen waren al 40.000 tickets verkocht!
Alle bekende hits van ABBA passeerden de revue zoals ‘Dancing Queen’, ‘Voulez-Vous’, ‘Knowing Me, Knowing You’, ‘Super Trouper’ en natuurlijk de titeltrack ‘Mamma Mia’ en zorgden voor veel herkenning én feest in de zaal. Het was dan ook niet verwonderlijk dat het publiek veel applaudisseerde en op het einde een minutenlange staande ovatie gaf. Uitschieters voor mij waren de muzikale prestaties van Lotte De Clerck, van Maike Boerdam en van Chris Van Tongelen.
Een reden te meer om deze prachtige feelgood musical te gaan bewonderen, en dat kan nog in Antwerpen, en in Gent.
Meer info op https://deepbridge.be/shows/mammamia-2026.
Met dank aan House of Entertainment.
Patrick Van de Wiele
THIS IS TINA – SIMPLY THE BEST - FT. Mo'Reen & BIG LIVE BAND
Cultuurhuis Merelbeke, 14 februari 2026.
Tina Turner was een Amerikaanse zangeres en actrice, die met recht en rede de bijnaam “Queen of Rock ’n Roll” toegedaan kreeg. In de jaren ’80 brak ze solo door, de rest is geschiedenis. Een powervrouw, die in de jaren daarna tal van hits scoorde. In 2023 overleed Tina helaas, maar haar muziek blijft tijdloos…
Afgelopen Valentijnsdag was de zaal in het Cultuurhuis in Merelbeke voor ¾ gevuld. De band speelde een intro, en bestond uit een ritmegitarist, een saxofonist, een bassist, een drummer, een keyboardspeler, een sologitarist en 2 achtergrondzangeressen die ook dansten.
Met het overbekende, swingende ‘River Deep, Mountain High’ kwam de energieke zangeres Mo’Reen zelf op, en zette de toon voor de rest van het concert. Daarna stamde uit 1967 de hit ‘I Can’t Stand the Rain’, maar in originele soulversie van Ann Peebles. Vervolgens ging Mo’Reen plus de bandleden op barkrukken zitten en brachten een rustige versie van Al Green’s ‘Let’s Stay Together’, waarna ze een song aankondigde over “chance”. Ik begreep onmiddellijk dat het hier ging om een cover van Sam Cooke’s ‘A Change Is Gonna Come’. Er zat een gitaarsolo middenin, gevolgd de meest sexy Tina song volgens Mo’Reen, en dat werd ‘Private Dancer’ uit haar comebackalbum. De sax speelde bekende intro, en voegde er ook nog een solo middenin aan toe. Mo’Reen was even weg voor een kledingwissel en kwam terug op met de mededeling “this is a special day all about love”. Daarop volgde Tina’s hit ‘What’s Love Got to Do with it’. In de zaal gingen de armen mee zwaaien. Mo’Reen verdeelde de zaal in vrouwen en mannen, en liet de vrouwen eerst het refrein meezingen, waarna de mannen aan de beurt kwamen, en dat eigenlijk beter deden. Uiteindelijk zongen allen samen verder. Daarna werd het “steamy’ op het podium en de hit ‘Steamy Windows’ volgde. Deze stevige rocksong werd gevolgd door de al even stevige rock sfeer van ‘Better Be Good to Me’. Daarna veerde het publiek recht voor de Rolling Stones covers ‘Jumpin’ Jack Flash’, in een medley met ‘It’s only Rock ‘n’ Roll (but I Like it)’. De zaal ging uit de bol en danste mee. Met Wilson Pickett’s hit ‘Land of 1000 Dances’ gingen we de soultoer op, met bijbehorende sax en drumsolo’s. En toen was het al tijd voor een pauze.
Gekleed met de typische Tina pruik kwam Mo’Reen na de pauze op, en bracht de rocksong ‘Whatever You Want’, en aansluitend vertelde ze ons dat Tina ook een getalenteerde actrice geweest was. Dat bewees ze in de sciencefictionfilm ‘Mad Max 3: Beyond Thunderdome’ en terstond coverde Mo’Reen de hit daaruit: ‘We Don’t Need another Hero’. Met ‘Back Where You Started’ keerde ze terug naar rockmuziek, om daarna de hit ‘Goldeneye’ uit de gelijknamige James Bond film te brengen. Tegelijkertijd kwamen de 2 achtergrondzangeressen met neppistolen op. Mo’Reen ging in duet met de drummer, een man die 2 dingen tegelijk kon, en dat werd de rocksong ‘It’s only Love’. Nog meer rock volgde met Robert Palmer’s hit ‘Addicted to Love’, waaraan op het einde een lange gitaarsolo gekoppeld werd. Die sologitarist ging zelfs in duet met de saxofonist, en Mo’Reen vertrok voor een kledingwissel. Toen ze opkwam met ‘Simply the Best’ klapte het publiek enthousiast mee en aansluitend stelde ze ons de bandleden voor. En Opnieuw verdeelde ze de zaal in 2 delen, en lokte zo een “battle” uit. Deel 2 won het pleit, waarna allen samen meezongen. Mo’Reen vertelde ook dat Tina zelf geen songs schreef, maar coverde en ze overgoot met haar specifieke saus. Als voorbeeld daarvan bracht ze de Beatles cover ‘Help’. Vervolgens vroeg ze aan iedereen om recht te staan want ‘Proud Mary’ kwam eraan, eerst “nice and easy” en daarna “rough”. Daarna kon ze rekenen op een staande ovatie, wat het einde van de show betekende. Maar we kregen toch nog een bisnummer onder de vorm van de hit ‘Nutbush City Limits’.
Het lijdt geen twijfel, Maureen Alberg ís Tina Turner! Dat kon ze met deze fenomenale show vol tijdloze klassiekers bewijzen. Uiterlijk gelijkt ze er nog op ook. Mo’Reen zong al samen met The Radio’s, The Gibson Brothers, Edsilia Rombley, Boney M, Johny Logan, Soulsister, Umberto Tozzi enz. En ze was finaliste in het VTM-programma ‘Starstruck’. Dat ze talent in huis heeft bewees ze met dit eerbetoon aan Tina Turner. Mis deze dus niet!
JOHNNY LOGAN – LIVE IN CONCERT
Concertgebouw Brugge, 8 februari 2026.
Dit moet de vierde maal zijn dat ik Mr. Eurovision live aan het werk zie, en geloof me vrij, het blijft bekorend! Het was de tweede maal dat hij met de New Bis Band naar het Concertgebouw in Brugge afzakte, en hij blijft het leuk vinden.
De Ierse singer/songwriter Johnny Logan werd in 1954 geboren in Australië, en dat maakt hem dus 71 jaar oud. Hij verhuisde 3 jaar later naar Ierland waar hij nog steeds woont. Vanaf de jaren ’80 kwam zijn muzikale carrière in een stroomversnelling door zijn succesvolle deelnames aan het Eurovisiesongfestival. Hij won namelijk driemaal, tweemaal in eigen persoon, en de laatste keer als songwriter.
Even na achten kwamen voor een volle zaal, de leden van de New Bis Band op het podium, en dat waren een saxofonist/fluitspeler, een trompettist en een trombonespeler, een gitarist, een drummer, een bassist, een keyboardspeler en 2 achtergrondzangeressen (Daniella en Chelsey). Die band zette een medley in met 3 hits uit het rijke verleden van dat Eurovisiesongfestival, en dat werden ‘Ding-a-dong’ (Teach-In), ‘Let it Swing’ en Abba’s ‘Waterloo’. Johnny zelf kwam daarna op met een nieuwe elektrische gitaar (waarin een computer verwerkt zat) in de hand. Hij ving aan met ‘It Is What It Is’, dat op handgeklap onthaald werd, en vertelde ons daarna dat het Eurovisiesongfestival dit jaar 70 jaar bestaat, en er een internationale tour met enkele winnaars gepland staat, waar hij ook present zal zijn. En daarop zette hij zijn winnende ballade ‘What’s Another Year’ uit 1980 in. Hij droeg die song op aan Donald Trump, onder de titel ‘What’s Another Ear’. Daarbij begaf hij zich tussen het publiek, om vervolgens zijn gitaar weer op te pakken met de Ierse folk-achtige song ‘Galway Girl’. Daarna kwam een song over een waargebeurde “party die out of control” ging en dat werd ‘The Irish Soul’. Tussendoor stelde hij ons de leden van de New Bis Band voor. In 1985 schreef hij de ballade ‘Hold Me Now’, die 2 jaar later in Brussel het Eurovisiesongfestival won. Een nieuw liedje over seks volgde en dat was ‘Show Me What You’ve Got’, dat op zijn nieuwe cd zal staan. Vervolgens vertolkte hij solo een cover van Leonard Cohen’s ‘Hallelujah’ en begeleidde zichzelf op zijn gitaar. De lichtjes van de Gsm’s in de zaal en op het podium zorgden voor sfeer, waarbij het publiek mee zong. In 1992 won hij voor de derde maal het Eurovisiesongfestival in Malmö, en deze keer als songwriter van de ballade ‘Why Me’, dat gezongen werd door Linda Martin. Tussendoor vertelde hij wat mopjes.
Johnny herinnerde er ons ook aan dat hij meegedaan had aan ‘The Masked Singer’ in Antwerpen, en dat hij daarvoor in de huid (of beter gezegd het kostuum) van het rendier Edelhert gekropen was. Hij bracht 2 songs die hij toentertijd gezongen had, en dat werden Rihanna’s ‘Diamonds’ en Adele’s rocksong ‘We Could Have it All’. Vervolgens kwam een song aan de beurt over hemzelf en zijn broer en dat werd ‘Heaven’s Closed (the Angels Have all Gone Home)’, dat ook weer op zijn nieuw album zal komen. Johnny daalde de trap af en kwam de zaal in, en kwam warempel tot bij mij, waarop ik van hem een handdruk kreeg. Daarna volgde de originele versie van ’You Raise Me Up’. Ja, het was Josh Groban die deze song populair maakte, maar blijkbaar Johnny die hem eerst ingezongen had. Dat bezorgde hem uiteraard een staande ovatie. Hij droeg die song op aan wijlen zijn moeder, en iedereen die iemand verloren had. Hij vroeg ons of we fan waren van Janis Joplin en zong ‘Take Another Piece of My Heart’ van haar, waarin een sax solo voorkwam. Ik kende het nummer beter in de soulversie van Erma Franklin, ja de zus van wijlen Aretha. En opnieuw begaf hij zich tussen het publiek in de zaal, waarbij hij handen schudde, kussen gaf en tussendoor ook zong. Johnny vertelde dat hij het een eer vindt om voor een Belgisch publiek op te treden, en dat sinds 1987. Als laatste song koos hij voor een “dance version” van zijn hit ‘Hold Me Now’ waarop het publiek recht sprong, in de handen klapte en meedanste. De zaal ging werkelijk uit de bol! En Johnny kon niet anders dan ons nog op een bisnummer trakteren, en die afsluiter werd de Beatles’ cover ‘Hey Jude’. Opnieuw zong het publiek mee op de tonen van “nana nananana…” waarbij op het einde het tempo de hoogte in ging.
Dit was weerom een topconcert geweest, waarbij we van begin tot einde meegenoten. Bedankt, Mr. Eurovision!
Patrick Van de Wiele
Foto’s met dank aan Clicks & Music
https://www.facebook.com/Clicksandmusic
Met dank aan
CONCERTEVENTS
ISHTATARA
Heilig Hartkerk, Aalst, 1 februari 2026.
Gisteravond had in de Heilig Hart kunstkerk in mijn stad het eerste concert van 2026 van stemkunstenares Iris Pattyn plaats. Iris is een priesteres van klank, licht en bewustzijn. Al meer dan twintig jaar begeleidt ze mensen op het pad van innerlijke heling en spiritueel ontwaken. Vanuit haar diep contact met de universele bron van klank en liefde ontstond Ishtatara — een energetisch veld, een naam, een trilling die door haar heen zingt.
Met haar stem weeft Iris de frequenties van de Hators, de engelensferen en de Grote Moeder samen tot helende zangvelden die de ziel aanraken. Haar muziek en haar teachings nodigen uit tot herinnering: aan wie we werkelijk zijn, aan de kracht van ons hart en de oerkracht van vrouwelijke wijsheid.
Vooraf hadden drie begeleidende muzikanten plaats genomen, en dat waren: Patrik Niels, Samuel Stroobants & Mostafa Taleb. Ishtatara trad aan, net zoals vele aanwezigen, volledig in het wit gekleed. Zij bracht als opening verschillende mantra’s voor de vrede in de wereld, waarbij ze de stemmen van het publiek liet opwarmen en in gereed brengen voor een muzikale reis. Daarbij gebruikte ze zelfs haar eigen naam Ishtatara als mantra, en liet die door de kerk galmen. Bepaalde mensen in het publiek gingen daarbij in een meditatieve toestand zitten.
Het concert zelf was meteen de voorstelling van haar tweede cd, 'Sekhem Shekina', waarop Imbolc, het Keltische lichtfeest gevierd werd. We werden gedurende ongeveer anderhalf uur meegenomen op een hypnotiserende reis door tijd, ruimte en dimensies heen, waarbij een samensmelting van klank en ziel, geïnspireerd door de mysteriescholen van het Oude Egypte, de Tserouf, Roma-muziek, het Soefisme, de Zarathustraanse traditie en diverse inheemse culturen aan bod kwamen. Ishtatara zong en praatte ook in het Aramees en in het Oudegyptisch. De gastmuzikanten begeleidden haar op diverse fluiten, setar, kamanchec, belletjes, gitaar, percussie, tamboerijn, en elektronische loops.
Ikzelf liet me door deze meditatieve en ietwat mysterieuze muziek meevoeren en voelde me na afloop heel ontspannen. Je kan dus met zekerheid stellen dat Ishtatara in haar opzet gelukt was!
Naast haar muzikale werk is Iris ook grondlegster van Butterfly Circles, waar ze opleidingen in soundhealing en het pad van de priesteres aanbiedt. In haar werk versmelten oude mystieke tradities — Egyptisch, Keltisch en Lemurisch — met een geaarde, hedendaagse spiritualiteit.
Patrick Van de Wiele
Met dank aan
Meer info: