GÜNTHER NEEFS NOSTALGISCH
Casino/Silt Middelkerke, 1 mei 2026.
Afgelopen 1 mei was het zeer goed weer, en dat merkte ik ook aan de verkeersdrukte op de E40 richting de kust. De reden daarvoor was het verlengd weekend, maar ik reed erheen omwille van het optreden van de “warmste stem van Vlaanderen”. Hij viert namelijk dit jaar35 jaar carrière, en de zaal zat dan ook quasi vol.
Deel 1 van deze show ging even na achten van start met een introductie op video door Vanessa Vanhove, u weet wel, de presentatrice van het VRT-radioprogramma ‘The Rat Pack’. Zij vertelde dat deze avond in het teken stond van swing & soulmuziek, en dat het een herbeleving was van die muziekstijlen. Aansluitend kwam de band aantreden, samengesteld uit een keyboardspeler, een saxofonist/fluitist, een trompettist, een drummer, een basgitarist en een gitarist. Er werd ingezet met een stukje instrumentale intro uit ‘In the Stone’ van Earth, Wind & Fire, gevolgd door Günther die opkwam en hun hit ‘September’ bracht. Daarna volgde uit 1965 de Nat “King” Cole hit ‘L-O-V-E’ en aansluitend kregen we een video te zien waarin Günther samen met Sam Gooris op 24 juli 1969 naar de maan gelanceerd werden. Uiteraard zong Günther aansluitend ‘Fly Me to the Moon’ uit 1964 van Frank Sinatra, overigens de eerste song die ooit op de maan te horen was (maar dat is een ander verhaal). De mij onbekende zangeres Karen Yperman kwam Günther vervoegen op het podium en samen zongen ze het duet ‘Cheek to Cheek’, een song die al dateert uit 1935. Günther vertelde ons daarna dat hij 6 jaar geleden samen met Guy Deprez de Amerikaanse Route 66 verkend had, dat daar een boek en een vinylplaat uit voortgekomen waren, en daaruit koos hij voor het bluesnummer ‘Sweet Home Chicago’ uit 1936 van Robert Johnson. Karen zong mee, en er kwam ook een gitaarsolo in voor. Vervolgens toonde het videoscherm ons een interview met Günther’s zoon Len. En Günther zong ‘My Cherie Amour’ uit 1969 en ging hem in de zaal opzoeken. ‘Reet Petite’ van wijlen Jackie Wilson uit 1957 werd de volgende song, en hier trad Karen hem ook weer bij. Daarna vertelde hij ons dat 1 jaar geleden hij een hersentrombose kreeg. Nog net voor de pauze bracht hij de Sinatra klassieker ‘My Way’ uit 1969.
Deel 2 opende met een instrumentaal swingnummer door de band, waarna Günther en Karen samen het Motown duet ‘Ain’t no Mountain High Enough’ van Marvin Gaye & Tammi Terrell brachten. Daarin zorgde de gitarist ook weer voor een solo. ‘The Lady Is a Tramp’ uit 1957 werd het volgende duet met Karen, en uit het voormelde ‘Route 66’ album werd gekozen voor Sam & Dave’s soulhit ‘Hold On, I’m Coming’ uit 1966. Uit datzelfde jaar volgde aansluitend de Sinatra klassieker ‘Strangers in the Night’, waarbij Günther weerom de zaal inliep. Soul kwam weer op de proppen met Stevie Wonder’s ‘You are the Sunshine of My Life’ uit 1973. En we kregen een video te zien, waarin Günther samen met Celien Hermans in de wijngaard praatten. Daarop zinspelend volgde Marvin Gaye’s hit ‘I Heard it Through the Grapevine’ uit 1968 en uiteraard zong Karen weer mee. Met ‘Upside Down’ van Diana Ross uit 1980 nam Günther afscheid, maar niet zonder de bandleden voor te stellen, die elk een solo ten beste gaven. Een staande ovatie zorgde ervoor dat hij nog eenmaal terugkeerde voor het bisnummer ‘Voor Liliane, een recent liedje dat hij schreef ter nagedachtenis aan zijn moeder Liliane. We kregen hierbij uiteraard beelden van het gezin van Louis Neefs te zien.
Günther had ons aldus meegenomen op een muzikale tijdreis lang swing en soulmuziek. Het was een zeer mooi concert geweest, alhoewel ik toch moet bekennen dat zijn stem iets aan kracht heeft ingeboet. Maar dat weerhield ons niet om ervan te genieten!
Patrick Van de Wiele
Met dank aan www.concertevents.be
THE FABULOUS BEATLES TRIBUTESHOW BY BEATLESTORY
Cultuurhuis EMotia Erpe-Mere, 15 april 2026.
Het is ongelooflijk, maar de songs van The Fab Four uit Liverpool blijven het publiek bekoren. Dat bewezen gisteravond de leden van deze Italiaanse coverband nogmaals. Alhoewel de zaal niet helemaal vol zat, was het publiek dolenthousiast met dit optreden.
Dit moet de derde maal zijn dat ik BeatleStory live zie optreden, en het blijft nog steeds genieten! BeatleStory is echter meer dan een tributeshow, want het is een multimediashow, met livemuziek. Er werd geopend met een korte inleidende film, met sfeerbeelden uit de sixties, maar ook met publiciteitspots uit dat decennium. Dan traden de vier muzikanten aan, en de eerste hit ‘Love Me Do’ werd gebracht. BeatleStory brengt de sound van The Beatles perfect, en vervolgden met ‘Please Please Me’, waarna een resem aan bekende hits de revue passeerden. Ik som ze even op ‘All My Lovin’, ‘From Me to You’, de Motown cover ‘You Really Got a Hold on Me’ (Smokey Robinson & The Miracles) en ‘I Saw Her Standing There’.
Tijdens een korte pauze werden reclameclips en foto’s uit de sixties geprojecteerd, en de bandleden kwamen terug op in nette pakken. ‘I Want to Hold Your Hand’ weerklonk door de zaal, gevolgd door ‘She Loves You’, de hit uit hun eerste film ‘A Hard Day’s Night’ en ‘Can’t Buy Me Love’. Daarna volgde de titelsong van hun tweede film ‘Help’ en ‘You’ve Got to Hide Your Love Away’. Vervolgens ging Paul even solo voor zijn wereldhit ‘Yesterday’ en begeleidde zich daarbij op akoestische gitaar. En weerom zagen we sfeerbeelden uit de sixties voorbijkomen. De mij onbekende song ‘Taxman’ kwam vervolgens aan de beurt, gevolgd door ‘Paperback Writer’. John ging achter de piano zitten en ‘Drive My Car’ uit het album ‘Rubber Soul’ was aan de orde. Tussendoor volgde even een uitstapje naar Parijs met ‘Michelle’, een “love song”, waarna iedereen rechtveerde voor het opzwepende ‘Twist and Shout’. En dat was ook het geval voor ‘Day Tripper’. En toen was het tijd voor een pauze.
Na zo’n half uurtje volgde een nieuwe kledingwissel en de tonen van ‘Magical Mystery Tour’ klonken uit de boxen. Die werd opgevolgd door ‘All You Need Is Love’, ‘The Fool on the Hill’ en ‘I Am the Walrus’. Na weerom een multimediatussendoortje met fragmenten uit sixties songs van andere artiesten, kwam de band terug op en zette ‘Revolution’ in. Ik moet even beklemtonen dat de haardracht en de kledij in al die delen van hun optreden mee veranderden met de tijdsgeest. ‘Lady Madonna’ uit ‘The White Album’ werd de volgende hit, waarna George Harrison zijn ‘While My Guitar Gently Weeps’ bracht, en daarbij gitaar god Eric Clapton vermelde. Meezinger ‘Ob La Di, Ob La Da’ volgde daarop, wat het publiek ook best kon pruimen, en de tekst ervan meevolgen op het scherm. Een mij onbekende song uit de animatiefilm ‘Yellow Submarine’ werd de volgende track, waarna terug een intermezzo volgde. Met ‘Come Together’ werd het laatste stuk van het optreden ingezet, gevolgd door George Harrison’s ‘Here Comes the Sun’. Paul kroop daarna achter de piano om de hits ‘Across the Universe’ en ‘Let it Be’ (geschreven voor zijn moeder Mary) volgden. Met ‘Get Back’ ging het tempo terug de hoogte in, en het publiek veerde recht. Dat betekende meteen het einde van de show, maar niet getreurd, want enkele minuten later werd de geschiedenis van ‘Free as a Bird’ getoond, en dat nummer dat John Lennon ooit op een demo achterliet en door Yoko Ono aan de overige leden werd overhandigd weerklonk. Als toemaatje kregen we nog ‘Hey Jude’ met Paul opnieuw achter de piano, waarop iedereen rechtveerde en in de handen klapte.
De hommage van deze BeatleStory nam het publiek (dat hoofdzakelijk bestond uit jeugdige senioren) mee naar de hoogtijdagen van de band. Authenticiteit is het handelsmerk van BeatleStory: ze klinken identiek aan The Beatles en zien er ook nog eens exact uit als The Fab Four. Dat dit concert zo’n succes was, hoeft geen twijfel. Deze songs staan namelijk in ons collectief geheugen gegrift, en zullen dat ook blijven. Bandleden Patrizio Angeletti, Roberto Angelelli, Teodosio Gentile en Armando Croce gaven het beste van zichzelf, en bezorgden ons een geslaagde trip “down memory lane”!
Met dank aan SHOW-TIME
Patrick Van de Wiele
MUSICAL MAMMA MIA
Stadsschouwburg Antwerpen, 14 maart 2026.
Afgelopen zaterdagavond had de première plaats van deze feelgood musical, nadat eerder de BV’s op de rode loper gefotografeerd waren. Zelfs premier Bart De Wever en zijn gezin waren aanwezig!
Zo’n 6 jaar geleden speelde deze hit musical al, maar kort daarna gooide de Coronapandemie roet in het eten. Nu is de iconische ABBA-musical terug, en we scheepten in naar een niet nader bepaald klein Grieks eiland.
Regisseur Stany Crets – die opnieuw in de huid van Bill kroop – verzamelde een bruisende cast. Deze nieuwe Vlaamse editie (met af en toe een Engels gezongen liedje) kreeg een frisse impuls met Chris Van Tongelen als de onstuimige architect Sam, terwijl Sébastien De Smet voor het eerst in de wereld van ABBA dook als bankier Harry. Maike Boerdam speelde Donna en Nathalie Meskens de flamboyante Tanya, zij kregen een pittige Maja Van Honsté naast zich in de rol van Rosie. Maar de hoofdrol werd ingenomen door Lotte De Clerck als Sophie, haar eerste hoofdrol in een volwassen musicalproductie, en Dorian Liveyns dook de Griekse wateren in als Sky.
De zaal zat quasi vol, en we waren klaar voor het hartververwarmende verhaal over alleenstaande moeder Donna en haar dochter Sophie, die vlak voor haar huwelijk wou ontdekken wie haar vader is. Daartoe had ze drie mogelijk kandidaten uitgenodigd, zonder medeweten van haar moeder. Dat zorgde uiteraard voor de nodige (lachwekkende) complicaties. Dit verhaal is ondertussen welbekend, maar blijft publiek trekken. Ondertussen waren al 40.000 tickets verkocht!
Alle bekende hits van ABBA passeerden de revue zoals ‘Dancing Queen’, ‘Voulez-Vous’, ‘Knowing Me, Knowing You’, ‘Super Trouper’ en natuurlijk de titeltrack ‘Mamma Mia’ en zorgden voor veel herkenning én feest in de zaal. Het was dan ook niet verwonderlijk dat het publiek veel applaudisseerde en op het einde een minutenlange staande ovatie gaf. Uitschieters voor mij waren de muzikale prestaties van Lotte De Clerck, van Maike Boerdam en van Chris Van Tongelen.
Een reden te meer om deze prachtige feelgood musical te gaan bewonderen, en dat kan nog in Antwerpen, en in Gent.
Meer info op https://deepbridge.be/shows/mammamia-2026.
Met dank aan House of Entertainment.
Patrick Van de Wiele
THIS IS TINA – SIMPLY THE BEST - FT. Mo'Reen & BIG LIVE BAND
Cultuurhuis Merelbeke, 14 februari 2026.
Tina Turner was een Amerikaanse zangeres en actrice, die met recht en rede de bijnaam “Queen of Rock ’n Roll” toegedaan kreeg. In de jaren ’80 brak ze solo door, de rest is geschiedenis. Een powervrouw, die in de jaren daarna tal van hits scoorde. In 2023 overleed Tina helaas, maar haar muziek blijft tijdloos…
Afgelopen Valentijnsdag was de zaal in het Cultuurhuis in Merelbeke voor ¾ gevuld. De band speelde een intro, en bestond uit een ritmegitarist, een saxofonist, een bassist, een drummer, een keyboardspeler, een sologitarist en 2 achtergrondzangeressen die ook dansten.
Met het overbekende, swingende ‘River Deep, Mountain High’ kwam de energieke zangeres Mo’Reen zelf op, en zette de toon voor de rest van het concert. Daarna stamde uit 1967 de hit ‘I Can’t Stand the Rain’, maar in originele soulversie van Ann Peebles. Vervolgens ging Mo’Reen plus de bandleden op barkrukken zitten en brachten een rustige versie van Al Green’s ‘Let’s Stay Together’, waarna ze een song aankondigde over “chance”. Ik begreep onmiddellijk dat het hier ging om een cover van Sam Cooke’s ‘A Change Is Gonna Come’. Er zat een gitaarsolo middenin, gevolgd de meest sexy Tina song volgens Mo’Reen, en dat werd ‘Private Dancer’ uit haar comebackalbum. De sax speelde bekende intro, en voegde er ook nog een solo middenin aan toe. Mo’Reen was even weg voor een kledingwissel en kwam terug op met de mededeling “this is a special day all about love”. Daarop volgde Tina’s hit ‘What’s Love Got to Do with it’. In de zaal gingen de armen mee zwaaien. Mo’Reen verdeelde de zaal in vrouwen en mannen, en liet de vrouwen eerst het refrein meezingen, waarna de mannen aan de beurt kwamen, en dat eigenlijk beter deden. Uiteindelijk zongen allen samen verder. Daarna werd het “steamy’ op het podium en de hit ‘Steamy Windows’ volgde. Deze stevige rocksong werd gevolgd door de al even stevige rock sfeer van ‘Better Be Good to Me’. Daarna veerde het publiek recht voor de Rolling Stones covers ‘Jumpin’ Jack Flash’, in een medley met ‘It’s only Rock ‘n’ Roll (but I Like it)’. De zaal ging uit de bol en danste mee. Met Wilson Pickett’s hit ‘Land of 1000 Dances’ gingen we de soultoer op, met bijbehorende sax en drumsolo’s. En toen was het al tijd voor een pauze.
Gekleed met de typische Tina pruik kwam Mo’Reen na de pauze op, en bracht de rocksong ‘Whatever You Want’, en aansluitend vertelde ze ons dat Tina ook een getalenteerde actrice geweest was. Dat bewees ze in de sciencefictionfilm ‘Mad Max 3: Beyond Thunderdome’ en terstond coverde Mo’Reen de hit daaruit: ‘We Don’t Need another Hero’. Met ‘Back Where You Started’ keerde ze terug naar rockmuziek, om daarna de hit ‘Goldeneye’ uit de gelijknamige James Bond film te brengen. Tegelijkertijd kwamen de 2 achtergrondzangeressen met neppistolen op. Mo’Reen ging in duet met de drummer, een man die 2 dingen tegelijk kon, en dat werd de rocksong ‘It’s only Love’. Nog meer rock volgde met Robert Palmer’s hit ‘Addicted to Love’, waaraan op het einde een lange gitaarsolo gekoppeld werd. Die sologitarist ging zelfs in duet met de saxofonist, en Mo’Reen vertrok voor een kledingwissel. Toen ze opkwam met ‘Simply the Best’ klapte het publiek enthousiast mee en aansluitend stelde ze ons de bandleden voor. En Opnieuw verdeelde ze de zaal in 2 delen, en lokte zo een “battle” uit. Deel 2 won het pleit, waarna allen samen meezongen. Mo’Reen vertelde ook dat Tina zelf geen songs schreef, maar coverde en ze overgoot met haar specifieke saus. Als voorbeeld daarvan bracht ze de Beatles cover ‘Help’. Vervolgens vroeg ze aan iedereen om recht te staan want ‘Proud Mary’ kwam eraan, eerst “nice and easy” en daarna “rough”. Daarna kon ze rekenen op een staande ovatie, wat het einde van de show betekende. Maar we kregen toch nog een bisnummer onder de vorm van de hit ‘Nutbush City Limits’.
Het lijdt geen twijfel, Maureen Alberg ís Tina Turner! Dat kon ze met deze fenomenale show vol tijdloze klassiekers bewijzen. Uiterlijk gelijkt ze er nog op ook. Mo’Reen zong al samen met The Radio’s, The Gibson Brothers, Edsilia Rombley, Boney M, Johny Logan, Soulsister, Umberto Tozzi enz. En ze was finaliste in het VTM-programma ‘Starstruck’. Dat ze talent in huis heeft bewees ze met dit eerbetoon aan Tina Turner. Mis deze dus niet!
JOHNNY LOGAN – LIVE IN CONCERT
Concertgebouw Brugge, 8 februari 2026.
Dit moet de vierde maal zijn dat ik Mr. Eurovision live aan het werk zie, en geloof me vrij, het blijft bekorend! Het was de tweede maal dat hij met de New Bis Band naar het Concertgebouw in Brugge afzakte, en hij blijft het leuk vinden.
De Ierse singer/songwriter Johnny Logan werd in 1954 geboren in Australië, en dat maakt hem dus 71 jaar oud. Hij verhuisde 3 jaar later naar Ierland waar hij nog steeds woont. Vanaf de jaren ’80 kwam zijn muzikale carrière in een stroomversnelling door zijn succesvolle deelnames aan het Eurovisiesongfestival. Hij won namelijk driemaal, tweemaal in eigen persoon, en de laatste keer als songwriter.
Even na achten kwamen voor een volle zaal, de leden van de New Bis Band op het podium, en dat waren een saxofonist/fluitspeler, een trompettist en een trombonespeler, een gitarist, een drummer, een bassist, een keyboardspeler en 2 achtergrondzangeressen (Daniella en Chelsey). Die band zette een medley in met 3 hits uit het rijke verleden van dat Eurovisiesongfestival, en dat werden ‘Ding-a-dong’ (Teach-In), ‘Let it Swing’ en Abba’s ‘Waterloo’. Johnny zelf kwam daarna op met een nieuwe elektrische gitaar (waarin een computer verwerkt zat) in de hand. Hij ving aan met ‘It Is What It Is’, dat op handgeklap onthaald werd, en vertelde ons daarna dat het Eurovisiesongfestival dit jaar 70 jaar bestaat, en er een internationale tour met enkele winnaars gepland staat, waar hij ook present zal zijn. En daarop zette hij zijn winnende ballade ‘What’s Another Year’ uit 1980 in. Hij droeg die song op aan Donald Trump, onder de titel ‘What’s Another Ear’. Daarbij begaf hij zich tussen het publiek, om vervolgens zijn gitaar weer op te pakken met de Ierse folk-achtige song ‘Galway Girl’. Daarna kwam een song over een waargebeurde “party die out of control” ging en dat werd ‘The Irish Soul’. Tussendoor stelde hij ons de leden van de New Bis Band voor. In 1985 schreef hij de ballade ‘Hold Me Now’, die 2 jaar later in Brussel het Eurovisiesongfestival won. Een nieuw liedje over seks volgde en dat was ‘Show Me What You’ve Got’, dat op zijn nieuwe cd zal staan. Vervolgens vertolkte hij solo een cover van Leonard Cohen’s ‘Hallelujah’ en begeleidde zichzelf op zijn gitaar. De lichtjes van de Gsm’s in de zaal en op het podium zorgden voor sfeer, waarbij het publiek mee zong. In 1992 won hij voor de derde maal het Eurovisiesongfestival in Malmö, en deze keer als songwriter van de ballade ‘Why Me’, dat gezongen werd door Linda Martin. Tussendoor vertelde hij wat mopjes.
Johnny herinnerde er ons ook aan dat hij meegedaan had aan ‘The Masked Singer’ in Antwerpen, en dat hij daarvoor in de huid (of beter gezegd het kostuum) van het rendier Edelhert gekropen was. Hij bracht 2 songs die hij toentertijd gezongen had, en dat werden Rihanna’s ‘Diamonds’ en Adele’s rocksong ‘We Could Have it All’. Vervolgens kwam een song aan de beurt over hemzelf en zijn broer en dat werd ‘Heaven’s Closed (the Angels Have all Gone Home)’, dat ook weer op zijn nieuw album zal komen. Johnny daalde de trap af en kwam de zaal in, en kwam warempel tot bij mij, waarop ik van hem een handdruk kreeg. Daarna volgde de originele versie van ’You Raise Me Up’. Ja, het was Josh Groban die deze song populair maakte, maar blijkbaar Johnny die hem eerst ingezongen had. Dat bezorgde hem uiteraard een staande ovatie. Hij droeg die song op aan wijlen zijn moeder, en iedereen die iemand verloren had. Hij vroeg ons of we fan waren van Janis Joplin en zong ‘Take Another Piece of My Heart’ van haar, waarin een sax solo voorkwam. Ik kende het nummer beter in de soulversie van Erma Franklin, ja de zus van wijlen Aretha. En opnieuw begaf hij zich tussen het publiek in de zaal, waarbij hij handen schudde, kussen gaf en tussendoor ook zong. Johnny vertelde dat hij het een eer vindt om voor een Belgisch publiek op te treden, en dat sinds 1987. Als laatste song koos hij voor een “dance version” van zijn hit ‘Hold Me Now’ waarop het publiek recht sprong, in de handen klapte en meedanste. De zaal ging werkelijk uit de bol! En Johnny kon niet anders dan ons nog op een bisnummer trakteren, en die afsluiter werd de Beatles’ cover ‘Hey Jude’. Opnieuw zong het publiek mee op de tonen van “nana nananana…” waarbij op het einde het tempo de hoogte in ging.
Dit was weerom een topconcert geweest, waarbij we van begin tot einde meegenoten. Bedankt, Mr. Eurovision!
Patrick Van de Wiele
Foto’s met dank aan Clicks & Music
https://www.facebook.com/Clicksandmusic
Met dank aan
CONCERTEVENTS
ISHTATARA
Heilig Hartkerk, Aalst, 1 februari 2026.
Gisteravond had in de Heilig Hart kunstkerk in mijn stad het eerste concert van 2026 van stemkunstenares Iris Pattyn plaats. Iris is een priesteres van klank, licht en bewustzijn. Al meer dan twintig jaar begeleidt ze mensen op het pad van innerlijke heling en spiritueel ontwaken. Vanuit haar diep contact met de universele bron van klank en liefde ontstond Ishtatara — een energetisch veld, een naam, een trilling die door haar heen zingt.
Met haar stem weeft Iris de frequenties van de Hators, de engelensferen en de Grote Moeder samen tot helende zangvelden die de ziel aanraken. Haar muziek en haar teachings nodigen uit tot herinnering: aan wie we werkelijk zijn, aan de kracht van ons hart en de oerkracht van vrouwelijke wijsheid.
Vooraf hadden drie begeleidende muzikanten plaats genomen, en dat waren: Patrik Niels, Samuel Stroobants & Mostafa Taleb. Ishtatara trad aan, net zoals vele aanwezigen, volledig in het wit gekleed. Zij bracht als opening verschillende mantra’s voor de vrede in de wereld, waarbij ze de stemmen van het publiek liet opwarmen en in gereed brengen voor een muzikale reis. Daarbij gebruikte ze zelfs haar eigen naam Ishtatara als mantra, en liet die door de kerk galmen. Bepaalde mensen in het publiek gingen daarbij in een meditatieve toestand zitten.
Het concert zelf was meteen de voorstelling van haar tweede cd, 'Sekhem Shekina', waarop Imbolc, het Keltische lichtfeest gevierd werd. We werden gedurende ongeveer anderhalf uur meegenomen op een hypnotiserende reis door tijd, ruimte en dimensies heen, waarbij een samensmelting van klank en ziel, geïnspireerd door de mysteriescholen van het Oude Egypte, de Tserouf, Roma-muziek, het Soefisme, de Zarathustraanse traditie en diverse inheemse culturen aan bod kwamen. Ishtatara zong en praatte ook in het Aramees en in het Oudegyptisch. De gastmuzikanten begeleidden haar op diverse fluiten, setar, kamanchec, belletjes, gitaar, percussie, tamboerijn, en elektronische loops.
Ikzelf liet me door deze meditatieve en ietwat mysterieuze muziek meevoeren en voelde me na afloop heel ontspannen. Je kan dus met zekerheid stellen dat Ishtatara in haar opzet gelukt was!
Naast haar muzikale werk is Iris ook grondlegster van Butterfly Circles, waar ze opleidingen in soundhealing en het pad van de priesteres aanbiedt. In haar werk versmelten oude mystieke tradities — Egyptisch, Keltisch en Lemurisch — met een geaarde, hedendaagse spiritualiteit.
Patrick Van de Wiele
Met dank aan
Meer info: