THE SWING TIME SOCIETY – WINE, ROSES & STOLEN MOMENTS

Magdalenazaal Brugge, 2 maart 2024.

 

Afgelopen zaterdagavond en gisterennamiddag had in de Magdalenazaal in Brugge het jaarlijks dubbelconcert plaats van de Brugse big band Swing Time Society. Deze 24-koppige big band staat sinds 2020 onder leiding van de inmiddels 84-jarige dirigent Eric Verhaeghe. Voorzitter Wilfried Cardinael verwelkomende mij en even na achten begonnen de musici de zaal te betreden. Op het programma stonden o.a. werken uit het grote swingrepertoire en die ga ik hierna even overlopen.

Openen deden ze met de Amerikaanse jazz ‘Skyliner’ van saxman Charlie Barnet, gevolgd door ‘Satin Doll’ van bandleider Duke Ellington. Daarna was het de beurt aan ‘Everlasting’ van Gordon Goodwill met een gitaarsolo erin, en toen trad gastzangeres Marijke Depla aan voor een aantal gezongen nummers. Marijke heeft al een aardig palmares bijeengebracht, en opende met het bekende ‘I Will Wait for You’ van de Franse componist Michel Legrand uit de film ‘Les parapluies de Cherbourg’.  Aansluitend zette ze mijn favoriete Burt Bacharachnummer in, en dat werd ‘The Look of Love’, bekend geworden in de versie van Dusty Springfield uit de Bond spin-off film ‘Casino Royale’ uit 1967

En we bleven in de filmomgeving met ‘Someday My Prince Will Come’ van Frank Churchill uit de eerste Disneyprent ‘Sneeuwwitje. Nina Simone’s lijflied ‘Feeling Good’ was de vierde in dat rijtje, en we kennen waarschijnlijk allemaal de versie van Michael Bublé. Daarna nam de big band het instrumentale werk weer op met Henri Mancini’s ‘Days of Wine and Roses’ uit de gelijknamige film, gevolgd door de bekende ballade ‘I Can’t Stop Loving You’ van Ray Charles, gecomponeerd door Don Gibson met een arrangement van Quincy Jones. En diezelfde Q mocht afsluiten met ‘Hard Rock Dance’, waarin de vibrafonist een solo mocht doen.

En dan was het tijd voor een pauze.

Het tweede deel vatte een half uur later aan, en ‘Bill Bailey’ werd het eerste nummer van Huyge Canon. Componist Oliver Nelson zorgde voor ‘Stolen Moments’, met een gitaarsolo, waarna Quincy Jones’ ‘Grace’ aan bod kwam met een sopraansaxsolo. De bassist kreeg ook zijn deel in ‘Sunset and Vine’ van Gordon Goodwin, en toen dook gastzangeres Marijke Depla weer op voor een viertal songs. Het overbekende ‘Fever’ van Peggy Lee werd de eerste, gevolgd door ‘La valse des lilas’ van Michel Legrand (in het Engels ‘Once upon a Summertime’) uit 1959. De ballade ‘Here’s to Life’ van Shirley Horn heeft als thema “een oude man die terugkijkt op zijn leven”, en aansluitend bracht Marijke een doorleefde versie van Ann Christy’s ‘Dag vreemde man’ uit 1971. In de instrumentale track ‘Easy F Song’ van Bert Joris kwamen achtereenvolgens een trombone, sax en bas solo aan bod, waarna John Coltrane’s ‘Giant Steps’ mocht afsluiten.

Als bisnummer kon daar nog het onontbeerlijke ‘In the Mood’ van Glenn Miller aan toegevoegd worden, en toen was de tijd om.

Een gevarieerd programma dus, waarbij wel de nadruk op het jazzy big bandwerk lag. Toch weerom een leuk concert dat die echte big band liefhebber niet mocht missen! Tot volgend jaar maar weer!

 

Met dank aan

SWING TIME SOCIETY

https://swingtimesociety.be/

 

Patrick Van de Wiele

THE BOOTLEG BEATLES

Concertgebouw Brugge, 11 februari 2024.

 

Nadat ze vorig jaar al eens te gast waren in Brugge, stond de covergroep The Bootleg Beatles afgelopen zondagavond terug op het programma. Deze coverband nam de volle zaal op sleeptouw naar de jaren zestig met projectie van beelden en songs uit dat decennium. Ik moet toegeven, ik zag al twee andere Beatles covergroepen aan het werk, een Tsjechische en een Italiaanse, maar dit waren Britten.

Ze openden met ‘It Won’t Be Long’, een minder bekend nummer uit 1963, gevolgd door de hit ‘All My Loving’, en door ‘You Really Got a Hold on Me’. Nog steeds uit datzelfde jaar volgde dan ‘I Wanna Be Your Man’, met ‘Devil in Her Heart’ erachter aan. Het succesnummer ‘I Wanna Hold Your Hand’ zorgde voor opwinding in de zaal, en toen verdwenen ze even van het podium, zodat we terug beelden en muziek uit de sixties te zien en te horen kregen. Hun aankomst in de USA stond daarbij centraal.

Na een kostuumwissel werd de hit ‘Twist and Shout’ op ons losgelaten, gevolgd door ‘She’s a Woman’. ‘I Feel Fine’ kende iedereen uiteraard ook, en Paul had het zelfs over “crazy teenagers die meeklapten”. Ringo zong daarna ‘Act Naturally’ uit 1965, waarna Paul iedereen opriep om recht te staan op de hit ‘Help’ uit de gelijknamige film. En het publiek zong uiteraard mee. John nam plaats achter de piano en bracht ‘I’m Down’, waarna George aankondigde dat Paul voor een solonummer ging. Nadat Paul op zijn beurt achter die piano zat kreeg hij gezelschap van een trompettist. En weerom verdwenen zij op hun beurt ook even.

Nadat beelden en muziek terug aan bod kwamen, traden de bandleden op in de befaamde ‘Sgt. Peppers’ kostuums. Die hit werd ingezet, samen met 3 koperblazers, een percussionist, een cellist en een violist. ‘With a Little Help from My Friends’ volgde daarop, waarbij John terug achter de piano kroop. Hij riep op tot “Welcome to Pepperland” en de psychedelische hit ‘Lucy in the Sky with Diamonds’ kwam aan de beurt. De zaal zong het refrein uit volle borst mee. Wat zeker niet mocht ontbreken was ‘When I’m 64’, wat Paul indertijd voor zijn vader schreef, gevolgd door een hername van ‘Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band’. Het al even psychedelisch klinkend ‘A Day in the Life’ sloot deze periode af, en toen was al tijd voor de pauze.

We kregen beelden en muziek uit het revolutiejaar 1968 te zien en te horen, en het rockachtige ‘Helter Skelter’ werd ingezet. Paul nam plaats achter de piano en zette ‘Lady Madonna’ in. Ringo had het daarna over “peace and love” en ‘Revolution” volgde, samen de percussionist, die nu piano speelde. De tekst van ‘Revolution’ is overigens nog steeds relevant! We zongen daarna mee op ‘Hello Goodbye’, en dat was meteen het opwarmertje voor ‘Ob-la-di, Ob-la-da’, waarop de zaal stond te dansen te zingen. Dit verhaal van “Desmond and Molly Jones” leerde ik echter eerst kennen via de single van The Marmalade.

George vertelde ons dat hun voormalig bandlid André Barreau vorig jaar overleden was, en bracht ter ere van hem ‘While My Guitar Gently Weeps’, echter op akoestische gitaar, vergezeld van 2 strijkers.

We gingen richting 1969 met beeld en muziek en de laatste kledingwissel werd afgerond. De beroemde Abbey Road studio’s kwamen in beeld en ‘Come Together’ werd aangeheven. George’s ‘Something’ volgde daarop, en de pianist werd voorgesteld als de vijfde Beatle. Het tempo ging omhoog voor ‘Get Back’, met uiteraard beelden van het concert vanop het dak van het Apple gebouw. Een mij onbekend nummer (een B-kantje van een single) volgde, waarna John zijn ‘The Ballad of John and Yoko’ voorstelde. George’s ‘Here Comes the Sun’ werd de volgende hit. De zes backingmusici werden aan ons voorgesteld, en Paul vroeg of hij nog eens mocht langs komen voor een volgend concert. Dat werd uiteraard op handgeklap onthaald en ‘Hey Jude’ sloot af, met het beroemde Apple logo op de achtergrond (niet dat van de computer!) waarbij de zaal rechtveerde en uit volle borst meezong.

“We Want More!” klonk het uit vele kelen, en de recente hit ‘Now and Then’ werd ingezet. Op de tonen van een mij onbekend stukje song namen ze vervolgens afscheid.

Je zou gezworen hebben dat de echte Fab Four hier op het podium stonden, zo echt klonken ze! Ze werden immers door Sir Paul McCartney himself omarmd en ze zijn de enige tribute band die het beeldmerk van The Beatles mag gebruiken.

Je hoorde wel dat waarschijnlijk omdat dit Britten ware, ze ook minder bekende songs aandurfden. 

Het was aldus een “must see” show geweest voor Beatles en sixties fans, en geloof me vrij, die zijn er na 60 jaar nog steeds!

 

Met dank aan

CONCERTEVENTS

www.concertevents.be

 

Patrick Van de Wiele

GÜNTHER NEEFS – DE KRACHT VAN MUZIEK

Concertgebouw Brugge, 9 februari 2024.

 

Gisteren was ik te gast op de nieuwe show van Günther Neefs, u kent hem wel, de zoon van wijlen Louis Neefs. Want muziek heeft altijd centraal gestaan bij de familie Neefs. Al in Günthers jeugd zorgden de radiogolven voor een warm gevoel in de huiskamer. Tijdens deze nieuwe show zou hij zowel Vlaamse songs als tijdloze klassiekers uit de soul en swinggenres brengen.

Iets na acht namen een keyboardspeler, een gitarist en een drummer plaats op het podium, en dit voor een bijna volle zaal. Die keyboardspeler (die later Hervé Martens bleek te zijn), zette in met de intro van de titelsong ‘De kracht van muziek’. Günther liep de scène op en begon te zingen, waarbij teksten als “muziek breekt door alle muren heen, wordt gevoeld door iedereen” en “een wereld zonder grens” dit symboliseerden. Hij vertelde ons aansluitend dat deze show een hommage was aan zijn 14 albums die hij tijdens zijn 33-jarige carrière uitgebracht had. Een overzicht van zijn muzikale loopbaan, zeg maar. Hij ving aan met een song uit zijn eerste album uit 1992, en dat werd het Nederlandstalige ‘Ik laat me gaan’. Daarna volgde uit zijn tweede cd uit 1993 het rockachtige uptemponummer ‘Stop de tijd’. Na twee songs zou telkens een intermezzo uit zijn deelname aan ‘Liefde voor muziek’ volgen, en de eerste in dat rijtje werd ‘Wat een wonder’ van Stef Bos, waarbij 3 blazers (sax, trompet en trombone) opgedoken waren. 

Uit 1994 volgde vervolgens uit de cd ‘Tien miljoen dingen’ het bekende Nederlandstalige uptempoliedje ‘Ik stap eruit’. En daarna kwam uit de cd ‘Special Request 1’ de cover van de blue eyed soulklassieker ‘You’ve Lost that Loving Feeling’ van The Righteous Brothers eraan. Günther wandelde de zaal in en zong tussen het publiek voor een jarige vrouw. ‘Liefde voor muziek’ bracht het tweede intermezzo onder de vorm van de song ‘1 op een miljoen’ van Metejoor. Aansluitend zong hij uit de cd ‘Special Request 2’ (1997) de soul hit ‘Satisfaction Guaranteed (or Take Your Love Back)’ van Harold Melvin & The Blue Notes (eigenlijk met leadzang van wijlen mijn favoriet Teddy Pendergrass). En daarna volgde uit 1999 uit het toepasselijke ‘The Love Album’ (voor Valentijn dat eraan komt) de ballade ‘Wonderful Tonight’ van Eric Clapton. Ondertussen konden we kijken naar de videoclip van Günthers trouw uit 1993. U raadt het al ‘Liefde voor muziek’ dook weer op, en dat werd ‘Ik had het moeten weten’ van Jaap Reesema, dat hij samen met Bart Herman aangepast had. Uit 2000 volgde dan de Nederlandstalige ballade ‘Als liefde zoveel pijn doet’ uit de ‘Ik voel me goed’ cd. Twee jaar later kwam de cd ‘Swing Is the Thing’ op de markt, met uiteraard bigbandmuziek en de intro daarvan kwam van Hervé Martens, die daarvoor heel wat applaus kreeg. Het duurde even voor ik ‘I’ve Got You Under My Skin’ herkende. En ja ‘Liefde voor muziek’ kwam nogmaals aan de beurt met ‘Love Is Like a Waterfall’, een cover van K3. We gingen nu richting de pauze met het welbekende ‘New York, New York’ van wijlen Frank Sinatra, waarbij Günther ons richting “the big Apple” loodste.

Hervé Martens zette na die pauze het soulnummer ‘Ain’t no Mountain High Enough’ in, een cover van Marvin Gaye & Tammi Terrell, en dat kwam uit een cd uit 2008. Drie jaar later liet Günther ‘de cd ‘Günther 21’ op ons los, en een Nederlandstalige song van Jan Leyers volgde, enkel met begeleiding van de gitarist. En nogmaals kwam ‘Liefde voor muziek’ ertussen met ‘Hart op reis’, een uptemponummer. In 2014 stak er bij het magazine ‘Libelle’ een cd van Günther met songs voor en door vrouwen. Günther nodigde zowaar koppels uit de zaal uit om achter en naast hem op het podium te komen slowen op de tonen van Burt Bacharach’s ‘What the World Needs Now’. Een jaar later volgde daarop de cd ‘Back to Swing’ en samen met de VRT Big Band zong hij toen ‘Cheek to Cheek’, en deed dat nu nog eens over. De song ‘Victory’ van Daan volgde daarop uit ‘Liefde voor muziek’. In 2018 ondernam Günther samen met Guy De Pré het ‘Route 66’ project , en daaruit volgde het rockerslied ‘Born to Be Wild’ van Steppenwolf, uit de film ‘Easy Rider’ weet u nog. Vorig jaar verscheen dan zijn nieuwste cd, en daaruit bracht hij ‘Viva la vida’. Een laatste intermezzo uit ‘Liefde voor muziek’ kwam er via de Tina Turnerversie van de soulklassieker ‘I Can’t Stand the Rain’.

Günther en zijn band verlieten het podium, maar kwamen terug voor een medley van 3 Earth, Wind & Fire hits en dat werden ‘September/Boogie Wonderland/Let’s Groove’, waarop iedereen in de zaal rechtstond en begon mee te dansen. Aansluitend volgde de voorstelling van de bandleden, waarna de hit ‘Ik blijf bij jou’ als toegift afsloot.

Het was een leuk concert geworden, met afwisselend muzikale hoogtepunten, covers van hits en nieuw werk, dat door het aanwezige publiek duidelijk gesmaakt werd.

 

Met dank aan Concertevents

www.concertevents.be

 

Patrick Van de Wiele

GASTON & LEO – DE HOMMAGE MUSICAL

Theater Elckerlyc Antwerpen, 27 januari 2024.

 

Afgelopen zaterdagavond was ik te gast bij de opvoering van ‘Gaston & Leo – De hommage musical’, en voor een bijna volle zaal ging deze productie zijn tweede week in. Op 19 januari was het immers de première van deze voorstelling geweest, en sedertdien zijn er niet minder dan 10.000 tickets al verkocht!

Als opener telefoneert Leo, 4 jaar na zijn overlijden (vanuit de hemel) naar zijn vriend en partner Gaston, om te vragen hoe hij het stelt. Vervolgens ging het doek open en zagen we een orkest spelen, bestaande uit 2 saxofonisten, een trompettist, een drummer, een bassist en een pianist, dit alles onder leiding van een dirigent. We bevonden ons immers ten tijde van de Expo in 1958 in Brussel, waar Leo De Waegeneire eerste klarinet speelde. Leo kreeg echter plots het dirigeerstokje aangereikt, want de dirigent vond dat zijn tijid erop zat. Op die manier verkreeg Leo de leiding van het showorkest, en werd hij bekend onder zijn artiestennaam Leo Martin.

In een volgende scène zagen we hoe Leo zijn toekomstige echtgenote Mariette ontmoette, en hoe de komiek Gaston verkering kreeg met Jenny. Beiden besloten kort daarna om samen een eerste optreden te wagen. Maar na een tijdje was Leo het beu en wou hij ermee kappen. Hij besloot om een platenwinkel te openen, waarna Gaston datzelfde deed. Deze zelfstandige activiteiten waren echter geen lang leven beschoren, want de BRT vroeg hen om een sketch op te voeren in het programma ‘Hallo met Henk’. Gaston kwam met het basisidee voor ‘Joske Vermeulen’ aandraven, waarna ze manager René Vlaeyen onder de arm namen. Van dan af reeg het duo de successen aan mekaar. Hun eerste film ‘Zware Jongens’, in een regie van Robbe de Hert was een succes, gevolgd door een tweede, ‘De Paniekzaaiers’ en een derde ‘Hong Kong’. Maar tijdens de vakantie van Leo en Mariette aan de Azurenkust, kon Gaston niet stilzitten en trad hij alleen op in het casino van Middelkerke. Wanneer Leo dat las leidde dit tot een ruzie en een breuk.

 

En dan was het tijd voor de pauze.

 

Manager Vlaeyen probeerde de brokken te lijmen, en het duo weer bij mekaar te brengen. Maar de BRTN wees hun voorstel voor een show resoluut af, en bestempelde hen zelfs als oude komieken. Gelukkig was VTM van bij de opstart geïnteresseerd om de ‘De Gaston & Leo Show’ op de buis te brengen. Dat leidde (u welbekend) tot nog meer succes, totdat Gaston op een dag flauw viel en dat er bij hem darmkanker geconstateerd werd. Iets later kreeg Leo ook te horen dat hij longkanker had waarvoor hij chemo kreeg. Tijdens een emotionele scène overleed Leo in zijn hospitaalbed. En als afsluiter kregen we de intro tot de bekende sketch ‘Joske Vermeulen’ te zien.

 

In deze luchtig opgevatte en humoristische musical kregen we dus zowel de gouden jaren als de tegenslagen van dit duo te zien, en dat tegen een achtergrond van heerlijke vergeten Vlaamse liedjes, door het showorkest gebracht, met vlotte danspartijen. Vlaanderens grootste komische duo krijgt hiermee een hartverwarmend eerbetoon, dat het publiek duidelijk kon smaken. Want “de mayonaise pakt”!

Vorig jaar kwam het boek ‘Gaston en Leo. Met een lach en een traan’ van auteur Kobe Van Herwegen uit, en dat werd de basis voor deze musical, naar een script van hem en regisseur Frank Van Laecke. Chantal Berghmans en Martine De Waegeneire, de dochters van Gaston Berghmans en Leo Martin kregen vol trots de eerste exemplaren overhandigd.

Warre Borgmans en Jurgen Delnaet hebben met verve de karakters van Gaston & Leo tot leven gebracht, bijgestaan door Gunther Levi, Heidi De Grauwe en Sandrine André.

Ik heb er dan ook van genoten! Wil u dat ook doen? Dat kon nog tot 25 februari in Theater Elckerlyc, en daarna tot 3 maart in Capitole Gent.

 

Met dank aan Backstage Producties.

https://www.backstage-producties.be/programma/gaston-en-leo-de-hommage-musical

 

Patrick Van de Wiele