TONY HADLEY

Kursaal Oostende, 3 mei 2022.

 

Het is al oud nieuws, maar door de Corona pandemie werd het concert van Tony Hadley, de vroegere leadzanger van de Britse band Spandau Ballet, vorig jaar uitgesteld. Gisteren kon dit exclusief concert voor België echter doorgaan, alhoewel de zaal maar half vol gelopen was.

Ton Hadley is een singer-songwriter, acteur en zelfs radiopresentator. Tijdens de eighties was hij het gezicht van Spandau Ballet, een band uit de New Romantic subcultuur, waartoe ook Visage, Duran Duran, Ultravox en Boy George behoorden. Tony had die band onder de naam The Cut al in 1976 opgericht samen met o.a. Gary Kemp. Nadat Spandau Ballet het in 1990 voor bekeken hield, ging Tony Hadley solo. Hij keerde in 2009 even terug, om dan in 2017 definitief te stoppen. 

De band kwam samen met Tony het podium op, en die band bestond uit een keyboardspeler, een trompettist, een saxofonist, een bassist, een drummer, een gitarist en percussioniste. Tony zette er onmiddellijk de beuk in met een uptemponummer uit 1980. Wat mij direct opviel was zijn krachtige stem, en nadat hij in het Nederlands een paar keer “dank je wel” gezegd had, vervolgde hij met nog een uptemponummer. Aansluitend volgde dan de Spandau Ballet hit ‘Only When You Leave’, waarna Tony ons bekende “It’s good to be back. I was here with Spandau Ballet when I was 24.” Hij ging verder met ‘Round and Round’, waarna het uptemponummer ‘I’ll Fly for You’ aan de beurt kwam. Daarna koos hij voor de song ‘The Night Belongs to Us’ uit de cd ‘Talking Back to the Moon’. Vervolgens introduceerde hij een oude song die heropgevist werd, en dat werd ‘Communication’ die hij met zijn krachtige stem op een drijvend tempo vertolkte. Daarna ging hij meer de rocktoer op met ‘I’m so Mad about You’. En met ‘Be Free When You Love’, een track uit zijn laatste album, sloot hij dit eerste deel van het concert af.

Na een pauze keerde de band terug met een uptempotrack, gevolgd door het funky ‘Chant No. 1 (I Don’t Need this Pressure On)’ van Spandau Ballet uit 1981. Tussendoor vertelde Tony ons dat hij in 2015 Spandau Ballet terug vervoegd had en dat de song ‘Soul Boy’ uit de film ‘Soul Boys of the Western World’ daarvan het resultaat was. ‘Soul Boy’ volgde daarop, waarna zijn nieuwste single ‘Because of You’ eraan kwam. Dit was een première voor ons land, maar de song had al veel airplay gekregen in de UK. Tussendoor dronk Tony regelmatig een slok Jack Daniels. En dan was het tijd voor een rustig moment met de Spandau Ballet hit ‘Through the Barricades’. Deze powerballade leidde hij in met de woorden “we never learned from history”, en doelde daarmee op de oorlog in Oekraïne. Het werd een lang uitgesponnen song, die uitmondde in een duet met percussioniste Lily Gonzalez, waarbij ook een sax en gitaarsolo aan de beurt kwamen. Tony liet ons ook weten dat hij toen hij jong was wijlen Freddy Mercury en de leden van Queen ontmoet had. Hij typeerde Mercury als “a lovely man”, waarna hij koos voor het eerbetoon ‘Somebody to Love’ van Queen. Twee uptemponummers volgden daarna, om te vervolgen met het Spandau Ballet kassucces ‘True’, dat Tony opdroeg aan al de mensen die “in love with each other” waren. In die specifieke hit uit 1983 zat een saxsolo verweven, en naar het einde toe kreeg Tony versterking van percussioniste Gonzalez, die meezong. En dan veerde het publiek in de zaal recht en begon te dansen voor de finale, en dat werd uiteraard de Spandau Ballet hit ‘Gold’. Hierin zat ook weer een saxsolo in gebeiteld.

Ik dacht dat er nog een bisnummer zou volgen, maar de band nam gezamenlijk afscheid, en ik keerde met een positieve indruk huiswaarts. Tony had bewezen dat hij zijn krachtige stem nog steeds kon doen gelden. Het was een aanrader voor liefhebbers van de eighties muziek!

 

Patrick Van de Wiele

 

Met dank aan:

www.pmle.be

www.rz-productions.nl

SWING TIME SOCIETY BIG BAND - MASTERS OF SWING & A TRIBUTE TO FRANK SINATRA

Magdalenazaal, Brugge, 29 april 2022.

 

Net als iedereen werd de Brugse Big Band Swing Time Society de afgelopen twee jaar ook getroffen door de Corona pandemie. Deze band werd al eind de jaren ’70 gesticht door Eddy Dorsan, en groeide van een dansorkest uit tot deze huidige Big Band. Sedert 2020 staat de band onder leiding van dirigent en trompettist Eric Verhaeghe. Eric verdiende gedurende vele jaren zijn sporen in het VRT orkest, trad op in binnen- en buitenland, tot daar in 1991 een eind aan kwam. Daarnaast treedt de Big Band ook op tijdens de autoloze zondag, op de Brugse Vismarkt, in het Casino van Blankenberge. Maar zoals voorzitter Wilfried Cardinael mij wist te vertellen is Big band muziek in deze tijd een niche geworden, want de jeugd is daar maar weinig in geïnteresseerd. Nieuw bloed vinden is dus moeilijk. Het genre komt ook weinig aan bod in de media, want het is uit de mode. Ieder jaar kiest de band voor een ander repertoire, maar er werd ook al opgetreden met Jo Lemaire, Marijn De Valck en wijlen Johnny Voners. Variatie is immers broodnodig. Tot de idolen van Cardinael en Verhaeghe behoren big band meesters zoals Count Basie, Gordon Goodwin en uiteraard Quincy Jones.

Elk jaar geeft de Big Band een dubbelconcert, en daar was ik afgelopen vrijdagavond op aanwezig. De Magdalenazaal zat afgeladen vol, en stipt om 20 uur begon de voorstelling. We kregen te horen dat het optreden zou bestaan uit 2 delen, het eerste deel zou in het teken staan van de “echte” big bandmuziek, en het tweede zou een eerbetoon worden aan Frank Sinatra.

‘Sweet Georgia Brown’ luidde het begin in, in een arrangement van Nostico, waarna overgeschakeld werd naar de Beatles cover ‘A Hard Day’s Night’ uit de gelijknamige film uit 1964. Swing Time Society koos voor de versie van Count Basie, gevolgd door de Glenn Miller sound (die niet mocht ontbreken) met het bekende ‘Tuxedo Junction’. Vervolgens kwam zangeres Chantal Marchand op het podium om de Peggy Lee cover ‘Kansas City’ te vertolken. Dit nummer van Leiber & Stoller kwam er in een arrangement van Q. Aansluitend zong Chantal de standaard ‘Alright, Okay, You Win’ in, ook weer met een arrangement van Quincy Jones. Een instrumentale versie van Vince Guaraldi’s ‘Skating’ was de volgende track, vertolkt door het combo samen met 2 fluitisten. Neil Hefti’s ‘Girl Talk’ volgde daarna, terwijl met Thelonious Monk zijn ‘Blue Monk’ de blues in bebopvorm aan de beurt kwam. Iets recenter waren dan Diana Krall’s versies van ‘Come Dance With Me’ en ‘It Could Happen to You’, beiden weerom gezongen door Chantal. De “Duke” (Ellington) zorgde voor ‘In a Mellow Tone’ en met Cole Porter’s  bekende ‘Love for Sale’ werd dit eerste deel afgesloten. Ik vergat nog te vertellen dat achter de Big band foto’s en afbeeldingen van elpees geprojecteerd werden op een groot scherm.

Na een pauze van ongeveer een half uur was het tijd voor deel 2, dat integraal in het teken stond van Ol’ Blue Eyes. Het instrumentale nummer ‘Big Swing Face’ was meteen de aanzet, waarna zanger Guy Milh op de scène kwam om het zachte ‘Nice & Easy’ in te zingen. Vervolgens gooide hij de beuk erin met het overbekende ‘Fly Me to the Moon’, gevolgd door ‘Bad, Bad Leroy Brown’, dat eigenlijk een cover was van wijlen Jim Croce. Het bluesachtige nummer ‘One for My Baby (and One More for the Road)’ volgde daarop, met enkel begeleiding van de pianist. In dit nummer klaagt de zanger over het feit dat zijn vrouw hem verlaten heeft. Maar met het Rogers & Hart nummer ‘The Lady Is a Tramp’ werd het tempo weer opgetrokken, om daarna over te schakelen naar Stevie Wonders’ ‘For Once In My Life’. De intro werd hiervoor geleverd door een dwarsfluit. De wereldhit ‘My Way’ mocht niet ontbreken, en Guy bracht er een gevoelige versie van. Eigenlijk is dit nummer origineel van wijlen Claude François als ‘Comme d’habitude’. En dan was het de beurt aan het doorleefde ‘New York, New York’, een ode aan “The Big Apple”, “the city that doesn’t sleep”. Vervolgens voegden Guy en de big Band er als afsluiter ‘Mack the Knife’ aan toe. Maar uiteraard wou het publiek meer, en als bisnummer kregen we Glenn Miller’s ‘In the Mood’ te horen.

De zaal was opgetogen, het concert was jammer genoeg voorbij. Maar de volgende dag stond die als matineevoorstelling weer geprogrammeerd. Big Band liefhebbers zullen er van gesmuld hebben. Toch wil ik een speciale vermelding geven aan zanger Guy Milh, die ik leerde kennen via een soulband. Hij wist zich uitstekend van zijn taak als Sinatra te kwijten. Zou die man dan alle genres aankunnen?

Afspraak volgend jaar?

 

Patrick Van de Wiele

 

Met dank aan Swing Time Society.

https://swingtimesociety.be/

URBANUS – “BIS BIS BIS!”

Theater Elckerlyc, Antwerpen, 18 april 2022.

 

De culturele sector heeft het de afgelopen twee jaar zwaar te verduren gehad. Zo getuigt ook onze opperkomiek Urbanus, wanneer hij zegt: “Zoals praktisch al mijn collega’s zat ik door Sint Corona al 2 jaar opgesloten achter de theatergordijnen.” Tijdens die gedwongen isolatie schreef hij zijn autobiografie, een dikke turf overigens, maar toch voelde hij de drang om weer live op te treden. Hij wou de mensen immers weer aan het lachen brengen, en dat contact met zijn publiek hernieuwen. En nu is die wens in vervulling gegaan, want afgelopen weekend was het premièreweekend van zijn nieuwe theatertournee.

Afgelopen zaterdag werd de spits afgebeten in Sint-Truiden, en zondag kwam Blankenberge aan de beurt. Ik zag hem zondagavond aan het werk in het afgeladen theater Elckerlyc op de Frankrijklei in Antwerpen.

Nadat wij het fileleed op de autostrade getrotseerd hadden, en net op het tijd onze plaats ingenomen hadden, kwam Urbanus iets na achten het podium opgewandeld. Hij vertelde ons dat  hij een allergie had voor gordijnen. Die moeten dus open voor zijn kersverse show. Achter hem werden constant zijn tekeningen op een groots scherm geprojecteerd.

Tijdens deze show bracht Urbanus de nodige grappen en grollen, waarbij hij letterlijk met alles en nog wat de draak stak. Zijn schooltijd in Aalst, zijn gedwongen bezoek aan de kerk, zijn eerste ervaringen met meisjes, homo’s, de klimaatopwarming, zijn Vlaamse comedycollega’s en Vlaamse zangers, en ga zo maar door. Voor deze tournee had hij 6 nieuwe liedjes geschreven, maar uiteraard mochten daarnaast 6 klassiekers niet ontbreken.

Ik geef u een overzicht van die liedjes: ‘Ik ben een influencer’ (waarin hij de draak stak met Instagram, Tik Tok, Facebook en andere digitale toestanden), ‘De Aarde’, ‘Alleen maar over jou’ (omdat Vlaamse zangers alleen daar kunnen over zingen), ‘Publiciteitsjaren (met een aangepast refrein om vrouwen niet tegen de borst(en) te stoten), ‘Gladde iolen’, ‘Philemon & Philomène’, de klassieker ‘Madammen met een bontjas’ (wat op handgeklap onthaald werd), ‘Blije meningsuiting (want tegenwoordig krijg je op alles kritiek), ‘het Engelstalige ‘The world wants to get soap’ en ‘’T is Feest’.

Daarmee sloot Urbanus af, maar gezien de show driemaal bis heet, kwam hij driemaal terug op scène voor een bisnummer. Dat werden dan ‘Urbanus broekgitaar’, waarop hij elektrische gitaar speelde, die speciaal voor hem zou gemaakt zijn uit een stijf geworden broek van hem, het overbekende ‘1-2-3 rikketikketik’ dat de zaal deed meezingen, en uiteraard als afsluiter ‘Ge moogt naar huis gaan’. Iets wat wij na een daverend applaus dan ook deden. Maar niet zonder dat onderweg dit liedje door mijn hoofd bleef gaan.

Urbanus staat immers al 50 jaar op de planken, en al kraakt er hier en daar wat, toch bracht hij zijn show met de (brood)nodige humor. Een reden te meer dus om hem ergens in Vlaanderen aan het werk te zien, en surf naar https://www.comedyshows.be/kalender/urbanus/ om de juiste data en plaatsen te consulteren.

 

Patrick Van de Wiele

 

Met dank aan www.comedyshows.be

THE THREE DEGREES – 50TH ANNIVERSARY TOUR

Kursaal Oostende, 11 maart 2022.

 

We hebben er 2 jaar moeten op wachten, maar afgelopen vrijdagavond stonden de dames van het legendarische trio, The Three Degrees geprogrammeerd in het Kursaal van Oostende. Maar in het voorprogramma kregen we eerst onze landgenoot David Vandyck te horen en te zien.

De zaal zat bijna volledig vol toen David samen met een keyboardspeler het podium kwam opgewandeld. Hij bracht enkele Nederlandstalige songs, o.a. de cover ‘Zwart wit’ van Frank Boeijen, een liedje van Jasper Stevelinck, een song van de Italiaanse Will Tura, een track uit zijn nieuwe cd, waar hij 4 jaar aan gewerkt heeft, de Franstalige chanson ‘Comme d’habitude’ van wijlen Claude François, en het a capella lied ‘Alleen gaan’. Tussendoor stelde hij zijn begeleider voor, die tevens akoestische gitaar bespeelde, en dat was Jan Ceulemans. Verder vertelde David ons dat hij ooit genomineerd was voor Zomerhit van Radio 2. Hij bracht als bisnummer ‘Ik leef voor jou’ en begaf zich warempel tussen het publiek. En dan was het even wachten op de “top of the bill”.

De begeleidingsband van The Three Degrees nam plaats, en die bestond uit 2 keyboardspelers, een gitarist/zanger, een bassist en een drummer. Hun eerste nummer met een geweldige basdreun, was ‘I Can’t Help it’ van wijlen “The King of Pop”, Michael Jackson. Onmiddellijk daarna kwamen de 3 dames op scène in rode glitterjurken. Ze zetten hun optreden in met de uptempo Peaches & Herb cover ‘Shake Your Groove Thing’, dat er onmiddellijk de sfeer inbracht. Aansluitend volgde het al even energieke ‘Givin’ Up, Givin’ In’, indertijd nog in een productie van Giorgio Moroder. Valerie Holiday (die er van in begin bij was) vertelde ons dat dit het 59ste jaar in hun carrière was, en dat ze volgend jaar dus 60 jaar bestonden! Maar spijtig genoeg moest Helen Scott (die er iets later bijkwam) herstellen van een Corona besmetting en was ze vervangen door nieuwkomer Tabitha. Daarna volgde nog een miljoenen hit en dat was ‘Year of Decision’, gevolgd door ‘Can’t Ya See’, een song die ik niet meteen herkende. Uiteraard mocht de hit ‘Take Good Care of Yourself’ niet ontbreken, met aansluitend het succes ‘My Simple Heart’ (ooit ook gezongen door Carol Douglas). ‘A Woman in Love’ was de volgende song, en ‘Get Your Love Back’ kwam erachteraan. Toen was het tijd voor een funknummer, dat ik niet meteen herkende, waarna de cover ‘You’ll Never Find Another Love Like Mine’ van wijlen Lou Rawls de zaal op zijn kop zette. Daarna vertelde Valerie ons dat er heel wat mannen in de zaal zaten die met lonkende ogen keken, en ze droeg aan hen de volgende song op. Dat was ‘Dirty Ol’ Man’ waarbij ze wel mochten kijken, maar niet aanraken! De zaal veerde recht, klapte in de handen en danste mee. En het publiek bleef dansen op de Phillysound kraker ‘Ain’t No Stoppin’ Us’ van McFadden & Whitehead. Valerie vroeg aansluitend om de rookmachine af te zetten, gezien die nadelig was voor hun stem. En toen knalde de bekende hit ‘When Will I See You Again’ door de boxen. Valerie vroeg het publiek om de choreografie met hun armen mee te doen, wat gold als afscheidsnummer.

Maar de zaal nam daar geen genoegen mee, en riep om een bisnummer. Dat kwam er ook wanneer de dames terugkeerden en het overbekende themanummer uit het programma ‘Soul Train’ inzetten. Ja, dat werd ‘T.S.O.P.’, waarop iedereen rechtveerde en meedanste. En als toemaatje kregen we de Earth, Wind & Fire & The Emotions cover ‘Boogie Wonderland’. Op dit langgerekte bisnummer zong de zaal mee, en zwaaide met de armen. En toen traden de dames nogmaals aan om nog een klein stukje van diezelfde track te herhalen. En daarna was het definitief afgelopen!

Jongens, wat een leuk concert was dit geweest! Een hoogdag voor de liefhebbers van de Phillysound! De afwezigen hadden eens te meer ongelijk. Bedankt dames, en ook nieuwkomer Tabitha, die bewees dat ze formidabele stem bezit.

 

Patrick Van de Wiele (+ foto's)

 

Met dank aan :

René Zegers https://www.rz-productions.nl/

Concertevents https://www.concertevents.be/

SOUL COVERBAND OTIS

Kaffee Damast, 3 maart 2022

 

Naast het Texture museum in Kortrijk ligt de museumbistro Damast. Hier kan je niet alleen eten en drinken, maar er zijn ook regelmatig live optredens en andere culturele evenementen. Damast heeft Damast een boontje voor jazz, maar gisteravond stond goeie, ouderwetse soul geprogrammeerd met de try-out van de nieuwe soul coverband Otis. Die naam verwijst uiteraard naar de veel te vroeg overleden soullegende Otis Redding. Die kwam in 1967 al op 26-jarige leeftijd om het leven door een vliegtuigongeluk, samen met de leden van de groep The Bar-Kays. Maar hij heeft ons prachtige soulklassiekers nagelaten. Wie weet had hij blijven leven, wat voor moois er nog zou gekomen zijn!

Hoe dan ook, Otis is een spiksplinternieuwe soul coverband, die zich focust op soulsongs uit de sixties. Zo komt soul van Otis zijn tijdsgenoten aan bod, en dat zijn Bill Withers, Al Green, The Temptations, Sam & Dave. Genoeg materiaal dus om een mooi debuutoptreden mee te vullen.

Iets na achten stapten de bandleden het podium op. De band bestaat uit: Marc Rosso (basgitaar, sessiemuzikant die speelde bij Soulsister, De Kreuners, Jean Bosco Safari), Tony Gyselinck (drums, sessiemuzikant die speelde bij Roland, Jo Lemaire, Toots Thielemans), Ramsy Irani (gitaar en zang, die ik al aan het werk zag met het trio Odevida), Franky De Mangelaere (keyboard, tevens leraar piano) en Guy Milch (zang & percussie, zingt ook in soul & pop coverband, en zelfs met een big band).

Er werd ingezet met een instrumentale versie van ‘Tighten Up’, een song van Archie Bell & The Drells uit 1968, waarop zanger Guy de bandleden voorstelde. Otis is een interprovinciale groep en dit was dus hun vuurdoop. Daarna volgde ‘Hard to Handle’, waarna het opzwepende ‘Higher and Higher’ van Jackie Wilson op ons losgelaten werd. Aansluitend hoorde ik de baslijn uit één van mijn favoriete tracks aller tijden weerklinken, en dat was ‘Papa Was a Rolling Stone’ van The Temptations. Ik heb The Temptations ooit live aan het werk gezien, en achteraf met leadzanger Dennis Edwards backstage een praatje gemaakt. Deze versie was ook niet mis, met een lang uitgesponnen instrumentaal middenstuk, waarop gitaar en keyboardsolo’s aan bod kwamen. Johnny Guitar Watson’s ‘A Real Mother for Ya’ was de volgende track, waarin funk voorop stond en ook het keyboard een solo kreeg. Bill Withers is een artiest die ik ook ooit live aan het werk zag, en hij kwam deze avond ook meermaals aan bod. Zijn ‘Ain’t no Sunshine’ kent uiteraard iedereen, en zanger Guy bracht een doorleefde versie ervan. Die man heeft echt soul in zijn lijf! Aansluitend volgde ‘Who Is He and What Is He to You?’ ook al van Withers, alhoewel ik de versie van Creative Source verkies. Vervolgens gingen we over naar de Stax soul van het duo Sam & Dave met de hit ‘Hold On I’m Coming’. Wist u dat deze song geschreven werd door wijlen Isaac Hayes & David Porter in de Stax studio’s in Memphis? Isaac moest daarbij even naar het toilet, en David riep hem. Isaac’s antwoord was ‘Hold On I’m Coming’, en zo werd de titel geboren. Daarna volgde jazzfunk met Tom Browne’s ‘Funkin’ for Jamaica’, dat kon rekenen op een lange intro. Tussenin zong Guy “away goes trouble down the drain”, en die zin komt eigenlijk uit de song ‘Last Night a DJ Saved My Life’ van Indeep. Ik miste daarbij wel de trompet van Tom Browne. Tijd om het eerste deel af te sluiten met het origineel van de song ‘Respect’ van Otis Redding uit 1965, die bekender is geworden in de versie van wijlen Aretha Franklin, en overigens de titel is van haar biopic.

Een tiental minuten later werd, na een korte pauze, deel 2 ingezet met een cover van George Benson’s ‘On Broadway’. Benson is sedert zijn baanbrekend album ‘Breezin’’ één van mijn favorieten, en Ramsy zorgde uiteraard voor de nodige gitaarsolo’s. Het funky ‘Why Did You Do it?’ is de debuutsingle van de band Stretch uit 1975, en dat werd de volgende track. Daarna was het de beurt aan Al Green’s ‘Take Me to the River’, die tegenwoordig dominee is. Rockband Steppenwolf bracht in 1968 het nummer ‘Sookie Sookie’ uit, en twee jaar later coverde jazzgitarist Grant Green dat. Ramsy koos voor deze tweede versie, die hij instrumentaal bracht, met een bas solo bovenop. Vervolgens weer tijd om terug te keren naar Otis Redding, met de slow ‘I’ve Got Dreams to Remember’, waarna Bill Withers tweemaal “in the picture” kwam met, eerst met ‘Use Me’ en daarna met het overbekende ‘Lovely Day’. Hiervoor nam Ramsy de leadzang voor zijn rekening. Aansluitend weerklonk de intro van ‘The Ghetto’, een song origineel van wijlen Donny Hathaway, maar prachtig gecoverd door George Benson. Zanger Guy nodigde daarbij het publiek uit om mee te zingen, en beurtelings zongen de mannen “the ghetto”, terwijl de vrouwen inhaakten met “talkin’ about the ghetto”. De sfeer zat er duidelijk goed in! Een energieke versie van ‘Knock on Wood’ van Eddie Floyd volgde daarop, waarop nogmaals de bandleden voorgesteld werden.

Dat was meteen het einde van dit optreden, maar het publiek schreeuwde “we want more!”. Aldus werden we getrakteerd op twee bisnummers, en dat werden ‘Try a Little Tenderness’ ook weer van Otis, en als afsluiter het opzwepende ‘Land of 1000 Dances’ van Wilson Pickett uit 1966. Hierop begon het publiek spontaan te dansen, zelfs tijdens de drumsolo, en de zaal brulde het refrein mee “na nana nana na nana na”. En spijtig genoeg werd daarmee dit optreden afgesloten.

Het was voor mij een zeer leuke tijdreis terug naar de echte soulmuziek, en de band heeft zich meer dan 100% gegeven. Nogmaals leadzanger Guy heeft echt soul in zijn lijf, en met die man zou ik nog wel even willen verder praten! Een prima concert dus. Maar niet getreurd, want er werd aangekondigd dat de band in december hier terug op de planken staat. Afspraak dus daar!

 

Patrick Van de Wiele ( + foto’s)

 

Met dank aan: Kaffee Damast

Links:

https://www.facebook.com/OTIS-soulband-106948501900711

https://www.kaffeedamast.be/